"Emir ile Bir Gece."-
NOT:Olay Zeynep'in henüz hamile olmadığı,otelde kaldığı süre zarfında geçmektedir.
28 Ekim.
Zeynep'in doğum günü.Kimsenin hatırlamaya ve kutlamaya tenezzül etmediği,belki de sadece Zeynep'in farkında olduğu o gün.
Çocukluğundan bu yana kimse Zeynep'in doğum gününü kutlamamıştı,bundan büyük bir hüzün duysa da belli etmeyen Zeynep, bu sene de kimsenin hatırlamayacağını en az adı kadar iyi biliyordu ama izin vermeyecekti,bu sene doğum gününü yalnız geçirmeyecekti.
Sabahtan beri bir o yana bir bu yana telaş içerisinde koşuşturmakta,telefonla konuşup ayarladığı organizasyonun gidişatından haberdar olmaktaydı.Elindeki kırmızı elbiseyi üzerine doğru tutmuş aynaya bakarken gülümsedi,bunu giyecekti.Elbiseyi yatağa bıraktığında geriye tek bir işi kalmıştı,Emir'i ikna etmek.Telefonunu eline aldı ve Emir'i aradı.
Emir yoğun iş maratonunun arasında bilgisayarda bir şeylerle uğraşırken telefonu çaldı.Zeynep arıyordu,Emir telefonu açıp kulağına götürdü.
"Evet?"dedi yorgunca nefes verirken.
"Emir,nasılsın?"diye konuyu açmaya çalıştı Zeynep.
Oldukça gergindi,Emir doğum günü olduğunu anlasın istemiyordu.
"Yoğun"diye kısa bir cevap geldi Emir'den.Bir şeylerle uğraştığı belliydi."Ne istiyorsun?"
"Bu akşamı beraber geçirsek diyorum,sen ve ben"dedi Zeynep.Karşıdan cevap gelmesini beklese de bir cevap alamadı ,derin bir nefes alıp devam etti."Yalnız."
"Bir şey mi kutlayacaksın?"diye sordu Emir de.
"Hayır,seni özledim sadece."
Bu cümle her şeye rağmen Emir'in çok hoşuna gidiyordu.Yüzünde istemsizce oluşan tebessümü silip yeniden ciddiyete büründü."İşlerim var."
"Sonraya erteleyemez misin?"
"Hayır."
Zeynep bir şey demedi.Kalbi kırılmıştı,her defasında koşa koşa gittiği adamın ona bir gecesini ayırmaması canını yakıyordu.
"Sadece bu gece"dedi çaresizce"Lütfen"
Emir ikna olmak istemiyordu,Zeynep'e kapıldığının farkındaydı.Eğer onunla başbaşa bir gece geçirirse Zeynep'in umutlanıp ona olan duygularını sorgulayacağını düşünüyordu ve hissettiği bu heyecanın sadece kendine özel kalmasında kararlıydı."Olmaz,dedim.Kapatmam lazım."diye reddetti yine.
Zeynep bir kez daha sustu.Emir ise telefonu kapatıp işlerine geri döndü.
Zeynep'in tüm hevesi kaçmış gibiydi,yatağa oturdu.
Sadece bir gece istiyordu,Emir'le bir gece.Gözünden akan hayal kırıklığını tek eliyle sildi,toparlandı.
"Ben Zeynep Soydere'yim."dedi kendi kendine"Bu zamana kadar bana nasıl geldiyse,yine gelecek."diye de ekledi.
Sonra da özgüvenli bir şekilde gülümsedi.
"Bugün üzülmek yok."
Zeynep,Emir'i en iyi tanıyan insan olduğunu biliyordu.Yine beklediği gibi olacağını umarak telefonunun mesaj bölümüne girdi.Emir'e yazacaktı.
"Eğer kararından vazgeçersen saat 8'de...lokantasındayım."
Yazdı.Merak edip geleceğini düşünüyordu,biraz durduktan sonra oturduğu yerden kalktı,az önce seçtiği kıyafeti bir çantaya koydu,ayakkabısını da aldı çantayı sırtına taktıktan sonra telefonunu da alıp evden çıktı.
...
Saat 7:58
Mekanda hafif bir keman sesi duyuluyordu.
