Bu sabah sadece diğer sabahlar gibi uyandım, bekle bir farklılık vardı! Kardeşim bilgisayarın başında değil televizyonun başında uyuya kalmıştı, pff keşke bütün gün yatıp bilgisayarda oynamak ya da televizyon izlemekten başka bir şey yapsa ama hayır, markete bile gidemeyecek kadar tembel ve hiç bir şeyi paylaşmayacak kadarda cimri, anlaşılan yine kahvaltılıkları almaya gitmem gerekiyordu, tabi bunun içinde önce annemin uyanıp bana bağırıp parayı vermesi gerekiyordu, bağırma kısmı gerçekten çok sıkıcı, gerçekten kime kardeşi televizyonun başında uyuya kaldı diye bağırılır ki? Size söyleyeyim bana! Ama artık bunları yaşamaya alıştım, nede olsa her gün aynı, sabah kalk üzerini giy, maskeni tak, markete git, yüzüne tuhaf bir canavar görmüş gibi bakan insanları görmezden gel, alacaklarını al, geri dön kahvaltını et, okula git, okuldakilerin seninle dalga geçmesini dinle, eve gel annenin bağırmalarını dinle ve kardeşini şımartmalarını izle, yatana kadar ders çalış ve yat, gerçekten böyle bir hayatı ister miydiniz? Hala yüzümle ilgili tedavim sürüyor ve pek bir ilerleme kaydedilmiyor, babam bana her zaman destek oluyor ama annem için pek bu durum gerçek değil üstelik bunun tamamen ONUN suçu olmasına rağmen, cidden kim iki yaşında bir çocuğun yanındaki dolabın hemen köşesine amonyak koyar ki? Bunun olacağı baştan belliydi, nasıl oluyorsa hala acısını hatırlıyorum, heralde o gün vücudumda bir his edildi, yüzümün yanması, acı içinde kıvranıp ağlamam ama annemin temizlik yaparken kulaklık taktığından beni duymayıp ancak fişi çektiğimde farketmesi, her saniyesi aklımda, sadece içinde n'olduğunu merak etmiştim, ama karşılığında yüzümü verdim... Aslında bir dönem bunun oldukça havalı olduğunu düşünmüştüm ama insanların beni desteklemesi yerine sadece bana canavar demeleri ve hemen çocuklarını uzaklaştırmaları pek işe yaramadı, tabi bu durum küçük yaşlardan beri okuluda etkiliyor, sırf korkunç bir yüzüm olduğu için kaç tane okul kendini bir şey sananının (zorbasının) saldırısına uğradım, işin ilginç yanı her zaman ben kazanırdım, yüzümü unutmam için babam beni bir kaç yıl taekwondo, karete gibi dövüş sanatlarına götürmüştü, bu yüzden diğer insanlardan çok daha güçlüydüm, taekwondoda kırmızı karetede kara kuşaktım nasıl olsa, bunu bahane ederek öğretmenlerim her zorla girdiğim kavgadan beni suçlu çıkarırlardı, ama aslında herkes biliyordu sadece yüzüm yüzündendi ve benim okuldan gitmem için ne gerekiyorsa yapacaktı... O zamanlar sadece öfke hissettim sadece ama sadece öfke ama bunun bana bir yararı olmayacağına karar verdim bu yüzden bana ne yaparlarsa yapsınlar kavga etmemeye karar verimiştim, kavgalarda karşılık bile vermiyordum amayinede tabii ki ben suçlu kalıyordum, okul berbattı,, hiç arkadaşım yoktu, her zaman dalga geçilirdim, öğretmenlerim benden nefret ederdi ama yinede ben pes etmeyeceğim, savaşmaya devam edeceğim, onlar kendilerini korkunç bir canavarı yeniyormuş gibi hissediyor olabilirler ve belkide aslında haklılardır? Ya da uyuyan bir canavarı zorla uyandırıyorlardı, bu konuda seçimi size bırakıyorum...
Artık konumuza dönelim,okuldan eve geldiğimde hala maskeyle dolaşırdım, kendi odam yoktu bu yüzden kardeşimin odasında kalıyordum, sanırım onun şımartılmasının nedeni benim sevilmemem, elimizde iki sıvı var biri nefret biride sevgi nefreti bana zaten doldurdular, bu yüzden sevgiyi dolduracak bir kişi lazımdı bu konudada kardeşim devreye giriyor, kendisi dünyanın en tembel, pasaklı, cimri, veledidir, daha 5.sınıfta ama nasıl olduysa sınıfta kalmayı başardı, yani galiba bir insan kırk gün okula gitmeyince böyle oluyor değil mi? Benim notlarıma gelecek olursak sözlüleri saymazsak her notum doksanın üzerinde sözlülerinde düşük olmasınn nedenini anlatmama gerek yok heralde? Bunun çoğunluk nedeni evden çoğunlukla çıkmamam ve evde kalıp ders çalışmam, kardeşim her geziye giderken benim kitap fuarlarına bile gidememem, zaten dışarı çıksam bile harcayabileceğim hiç param yok, günlük hiç dışarı çıkmadığım için nerdeyse hiç param yok, sadece babamın annemden gizliyerek bayramlarda falan verdiği bir kaç param var, aslında oldukça fazla denebilir 620TL ama bunun hayatım boyunca biriktirdiğim tüm para olduğunu düşünürsek pekte fazla değil. Ben bunları yaşarken kaç kere intihar etmek istedim bilemezsin, kaç kere bıçağı elime aldım, kaç kere camdan dşarı baktım, ama bunu yapacak gücüm hiç olmadı, insan çevresine karşı her zaman daha güçlüdür ama kendisine gelince bir korku salar içini yapamaz, kesemez kendini, sadece sessizce bırakır bıçağı hiç olmamış gibi... Bu güne kadar kaç kere intihar etmeye çalıştım elli? Altmış? Artık saymıyorum bile nede olsa artık denemiyorum, artık anlıyorum bu doğanın kanunu diğerlerinin bir kişiye bakıp kendi kendine "onun gibi olmak istemiyorum" demesi lazım, yoksa asla daha ileriye gitmez, insan hedefine ulaşmak için mi çalışır? Hayır, İnsan yolda düşemek için çalışır, ama ben direkt atılmadan yere fırlatıldım, yoksa diğer hedeflere mı atıldım belki sadece bunun için yapıldım? Bu düşünceler kafamı yememe yol açıcaktı, daha fazla dayanamayacak durumdaydım, bana tatlı bir rüya gibi gelen bu korkunç düşüncelerden hemen lkaçındım ve gözlerimi açtım, anlaşılan ders çalışırken uyuya kalmışım, saate bakarken hafifçe esnedim, saat şu anda tam 22:48 ve yarın gene okulum var, artık yatmak zorundayım, herneyse galiba yarın sabah gerçek hikayeye başlicaz...
