YABANCI

《I. Bölüm》

Günlerce  beklediğimiz an geldi çattı. Bu gün üniversite sınavı sonuçları açıklanacak ve ben aşırı heyecanlıyım. Ya istediğim puanı alamazsam diye çok korkuyorum. Adım Lara 18 yaşındayım bu güne kadar ki en büyük hayalim tek dostum Yağmurla birlikte inşaat mühendisi olmak...

Böyle farklı farklı yapılarda benimde imzam olmasını hep istemişimdir. Ben küçükken başka bi mahallede oturuyoduk. O zaman da bizim evin biraz uzağında bi inşaat çalışması vardı. O binanın yapımını hep yakından izlemek isterdim. Fakat annem inşaat kazaları nedeniyle beni o yakınlara asla göndermezdi. Bende hep uzaktan hayran hayran izlerdim ne yaptıklarını. Sonra düşünürdüm 'bu koca binayı nasıl yapıyorlar' diye. En çok ta inşaat işçileri dışında o çevrede kafasında kaskla dolaşan kadınlar beni büyülerdi. O günden sonra bende inşaat mühendisi olmak istedim. Yağmur ' u hiç söylemiyorum bile o benden de beter.

Bide ben futbol aşığıyım. Benim için futbol demek herşey demek Küçüklüğümden beri topa olan sevgim hiç azalmadı. İlk kez futbolla tanıştığımda 11 yaşımdaydım mahallenin ortasında kimse yokken topun peşinden koştuğum anlar yada büyüdüğümde erkeklerle oynadığım futbol maçlarını hala dün gibi hatırlıyorum. Ortaokul ve lise hayatımda da hep oynadım. Erkeklerin kızlar futbol oynamaz , siz futboldan ne anlarsınız , futbol erkek oyunudur gidip voleybol felan oynasana gibi sözlerine hiç aldırış etmiyorum çünkü bu benim hayatım kimse karışamaz.

Yağmur benim aksime futboldan hiç anlamayan bi tip. Birbirimizden o kadar bağımsız iki ayrı insanlarız ki nasıl bu kadar iyi anlaştığımızı hala anlamış degilim. Biz yağmurla ortaokulda aynı sınıftaydık konuşuyoduk ama şimdiki kadar yakın değildik. Dedim ya birbirimizden baya bağımsız iki İnsanız belki de o yüzden fazla samimi değildik. Ama bi gün öğretmenimiz bizi yan yana oturttu. O zamandan bu yana çok iyi anlaşmaya başladık. Yağmur o kadar saf bi kız ki çevresindeki insanların onun kötülüğünü istediğini anlayamıyor. Onu defalarca yakınlık gösterdiği arkadaşlarına karşı uyarmama rağmen kimseye benim söylediğim gözle bakmadı. En sonunda onların nasıl bi insan olduğunu anladı ama biraz geç anladı. Olsun zararın neresinden dönersen kârdır.

Sonunda sınav sonuclarımızı görmek için   annem, Yağmur, Arif Amca, Elif Teyze ve ben bilgisayarın başında yerimizi aldık.  Babam... benim babam yok. İsterdim ki babam da bizim yanımızda olsun. Benim elimi tutsun bana destek versin. Tıpkı Arif amcanın Yagmurun elini tuttuğu gibi, ona destek verdiği gibi. Babamın eksikliğini ilkilerime kadar hissettim. Sadece bu gün değil. Mezuniyetimde, sınava ilk girdiğimde, okulda bi kavgam olduğunda ve daha nicelerinde arkamda babamı hiç göremedim. Çok şükür bu güne kadar ne yaşadıysam annem dağ gibi arkamda durdu. Hatalıda olsam asla elimi bırakmadı. Ama baba başka oluyo...

Ama o adam, babam dediğim adam benim sevgimi de özlemimi de hak etmiyo. Ben daha 1 yaşındayken babam annemi aldatmış ve bunun üzerine de annemle boşanmışlar. O günden sonra babam! ortadan kaybolmuş. Annem yurt dışına gittiğini söylüyor ama emin değil tabii. Bir kere bile beni görmeye gelmeyen adamdan bahsediyorum. Kızını hiç merak etmemiş bi adam... Zaten beni hiçbir zaman da sevmemiş. Hep erkek çocuğu olsun istemiş. Annemin doğumuna bile gelmemiş. Sırf erkek çocuğu olmadı diye.  Varsın sevmesin annem bana yeter.    

Neyse ilk önce Yağmur bakmak istedi. Zira daha fazla dayanamıcakmış. Yağmur'un arkasında hep birlikte gözlerimizi kapatıp el ele tutuşmuş Dualar ediyorken sevgili arkadaşım birden çığlığı bastı. Hemen gozlerimizi açtık. Ekranda gördüğümüz sayıyla bu sefer hepimiz birden çığlık attık. Yağmur hepimize tek tek sarıldı ve mutluluğunu benim de kendi puanıma bakmam için erteledi. Yavaş yavaş diyemicem koşarak masanın başına oturdum ve gerekli yerlere bilgilerimi girdim ardından açılan sayfada gördüğümüz puanla sevinç nidaları attık. Bi hışımla masadan kalkıp arkamda duran anneme sarıldım. Yağmurda bize sarıldı ve çok geçmeden Elif Teyze ve Arif Amca da bize sarıldı. Ayrıldığımızda annemin ve Elif Teyze nin ağladığını gördüm. Yağmura kısa bi bakış attım onunda gözleri dolmuştu. Bende dayanamadım ağlamaya başladım. Birbirimize sarılıp mutluluk gözyaşları döktük.

Ertesi gün bunu kutlamak için hepimiz yemeğe çıktık. Lüks bir restoranta gittik. Durumumuz çok iyi değil belki ama bi seferliğine lüks yaşamak güzel olabilir. Annem emekli banka Müdürü hem emekli maaşı var, hemde  extra olarak bi lokanta da aşçılık yapıyo. Annem diye demiyorum aşçılık okumuş şeflere taş çıkarır maşallah.

O gün bol bol yemek yedik. Tabii şiştik. Yediklerimizi hazmetmek için restorandan çıkıp İzmir 'in muhteşem yaz gecelerinden biri olan bu gece sokak lambaları altında yürüyüş yaptık. Sonunda sahile geldiğimizde çimlere oturup Geç saatlere kadar sohpet ettik, güldük, eğlendik. Biraz uzağımızda duran kızlı erkekli genç bi grup şarkı açmış oynuyorlardı. Yağmur oturduğu yerden oynamaya başladı. Bende ona katıldım. Oturduğumuz yerden oynuyoruz. Arif Amca "çekinmeyin kızlar biz sizin için buradayız şu an gidin onlara katılın isterseniz." dedi. Yağmurla birbirimize bakıp güldük ve hemen ayağa kalkıp onlara katıldık. Hep birlikte oynamaya başladık.

Günümüz böyle Güle oynaya son buldu. Tercih zamanı geldiğinde Yağmurla aynı tercihi yaptık. İstanbulda olan özel bi üniversiteye burslu olarak başvuru yaptık ve bir süre sonra olumlu sonuç aldık. Artık hayallerimize ulaşmak daha kolaydı.

Okula yakın bi yerde ev tuttuk. Yağmurla ev arkadaşı olacaktık. O kadar heyecanlıyım ki bu satırlara sığmaz. Tarifsiz bi mutluluk. Okula başlamayı iple çekiyorum. Okulların açılmasına bir hafta kala önceden ayırdığımız uçak biletleriyle hava alanına gittik. Saat 12.10 da uçak kalkacaktı. Bi aksilik çıkmaması için saat 10 da hava alanında olmuştuk. Oturup uçağın kalkma saatini bekledik. Sonunda vakit geldi. Önce Arif Amca yla sonra Elif Teyze yle vedalaştım. En son annemin önünde durdum. İlk defa annem olmadan başka bi şehire gidiyorum ve bu beni birazda olsa korkutuyor. 

Dolu gözlerle anneme sarıldım. Kokusunu içime çektim ve öylece durdum. Ayrılmak istemedim. Ayrılsam sanki bi daha onu goremicekmişim hissine kapıldım. Birbirimize sarılı bir vaziyette ağladık.  Sadece ağladık. Biz sustuk gözyaşlarımız konuştu. Sonunda ayrıldığımızda annem başladı tembihlere. "Güzel kızım bu soyliceklerim  hem senin için hemde Yağmur için. Tanımadığınız yabancı insanlardan uzak durun. Evdeyken sakın kim olduğunu bilmeden kapıyı açmayın. Gece uyurken camları kapatın, kapıları kilitleyin. Ben aradığımda nerde olursanız olun ders dışında tabii bu telefonlar açılcak. Tamam mı güzellerim?" Dedi. Bunları söylerken o kadar hızlı konuştu ki dinlerken nefesimi tuttum. Cevap bekler gibi Yağmurla bize bakınca daha fazla sessiz kalmadık ve aynı anda "Tamam" dedik.

Son defa onlara sarılıp Yağmurla kol kola girdik ve uçağa bindik. Yepyeni bir hayat açmış kollarını bizi bekliyordu. Annem yanımda olmadan tek başıma ayakta durmayı ögreticekti bana İstanbul. Yeni arkadaşlar.  Yeni ortamlar ve daha neler neler...