Kendileşmekten öte farklı insanlara bürünüyorum şu sıralar. Karamsar cümlelere sahip bir insanın kendini ait hissettiği ölü doğan cümlelere gebeyim.
Gecenin karanlığında. Aslında sessizliğinde bir çığlığı olduğunu idrak etmek,bende var olması imkansız gelebilen sarsıntıya ait artçı depremlere sebep oluyor.
İnsanların yüzündeki memnuniyetsiz ifadeler.Yalnız olmadığımı düşündürsede, bende kendimin bile olmayışı kafa ağrıtan bir baş ağrısına dönüşüyor. Sokağımdaki ışık bile aydınlık gelmiyor.Oysaki sorsalar.Aydınlığı bile arıyor değilim. Ve şimdi ölüyorum ben. Satırların intihar, Kelimelerin düşürdüğü hece sayısında..
Berna güler
01:11
