:)

Sessizlikten sarhoşum

kolumu küllük sanıyorum

allahım

delik deşik heryerim

ucu bucağı yok bu acıların

kurtaracak kimsem yok

olanları da ben kovdum yanımdan

allahım

kaldıramıyorum başkalarının acılarını

sırtım o kadar dolmuş ki

başka tırnak izi işlemiyor

konuşacak kimsem kalmadı

sarılacak

ölümü bekler gibiyim

yoksa saatini mi kaçırdım?

bu amaçsızlık

bu farkındalık

ve hiçbir şey yapamamak

benim vazgeçişimden mi

yoksa

gerçekten bu mu hayat

bu kadar kısa ve

anlamsız mı?