7 Eylül 2016
ilk buluşmamız olucaktı seninle. sesini biliyodum ama görmemiştim seni hiç. o kadar çok heyecanlıydım ki anlatamam. sana yaklaştığım her an içim daha da bı hoş oluyodu. ve artık yaklaşmıştım lunaparkın ordaki çamlı köşkte buluştuk. herneyse ben elimde telefon bi yandan senle konuşup bı yandan seni bulmaya çalışıyodum.
+nerdesin dedim
-arkandayim dedin.
arkama baktım o an 1 dakika kalakaldım öylece. sadece sana baktım. sonra yanına doğru geldim. masaya geçtik oturduk falan. tabi ben ona bakmaktan başka bişey yapamıyodum dinlemiyodum bile konuşulanları gülünce onlar gülüyodum sadece. çünkü ona bakmaktan başka hiç bişey yapamıyodum. herneyse güldük eğlendik flaan tabi benim içim içimi yiyo.
+ayrı masaya geçip konuşsakmı" dedin
tabi ben öylece sana baktım ne dicemi şaşırdım
-tamam olur" dedikten sonra ayrı masaya geçtik.
ikimiz başbaşayken konusuyoduk ama arkadaşlar yanimizdayken fazla konuşamıyoduk.
herneyse oturduk masaya konuşuyoruz tabi konuyu artık bağlamaya çalışıyo.
+Zeynep" dedi
aha Zeynep kendini toparla kesin bisey sorucak dedim kendi kendime ki
masaya orda çalışan biri gelip ne içersiniz dedi
o an maf etti çalışan neyse geç olsun güç olmasın. furitti aldı işte ikimizede
ve başladı konuştuk ve sona doğru
+ne yapcaz şimdi"dedi
tabi ben sadece onu dinliyorum.bisey diyemiyodum. onu o gün bile çok seviyodum ama çıkma teklifini kabul etmemiştim. çünkü korkuyodum kaybetmekten. çıksaydık ayrılırsaydik daha konuşma imkanı olmıcaktı ama arkadaş olarak kalsaydık kaybetmiş olmıcaktım. kalktık oturduğumuz masadan yan tarafa geçtik. tabi ikimizinde yüzü düşük. moralim bozulmuştu bı yanım evet diyordu bı yanım kaybetmektense hayır diyodu. ne yapacağımı bilmiyordum. kalktık biz gidicektik son son içtenlikle baktım ona. gözlerinin içine her zerresini ezberlicek kadar. ayrıldık yanlarından tabi gözlerim hala arkada ona bakıyodum her adımımda.
dedim artık kendi kendime "şansını kaybettin '"
ama o an onu sevdiğimi söyleseydim beklerdi belki. bekledi zaten beni 2 hafta sürece sonra oda pes etti konuşmayı kestik. aradan çok uzunnnn böyle baya uzun zaman geçti
Ekim'de beni gizliden aradı onun olduğunu bilmiyordum. o wp den mesaj atıp ben aramıştım dedi. sanırım konuşmak içindi yani öyle düşünmüştüm. tabi ben yine heyecanlandım wp den konuşmaya başladık 1 ay geçti eski sevgilisiyle barışmışm Instagram biyografisinde o tarihi görünce sarsıldım bi an. ona o kadar çok şey demek istedim ki o an ama bişey diyemezdim. sonuçta benim değildi o. kafama koydum artık herne olursa olsun sevdiğimi itiraf edip bi yola girmeye çalışıcaktım. hernyse biz yine konuşuyoruz
kuzenine mesaj atmıştım. demiştim sorsana araları.nasil diye sonra bana ayrılmışlar dedi ben bı sevindim bı sevindim görmen lazim. neyse sana mesaj attım evet ayrıldık dedin. bunu senden duymak çok güzel bişeydk artık içimden yük kalktı. dedim oh Zeynep artık söylede kurtul.
her gün sana tam demeye kalktığımda cesaretime yenik düşünüyodum. tabi biz yine konuşuyoruz artık tak etmişti
01.24 o gün işte saat tam 17:52 sana uzun bı mesaj attım. itiraf ettim herşeyi seni sevdiğimi söyledim açıklama yaptım. ve yanıt verdiğinde en çok hoşuma giden şey
+bende seni kaybetmekten korkuyorum" demendi
içimde bı kalbin cenazesi varken bi yandan da bı tarafta benim gibi havalara uçan bişey vardı. neyse zaman lazım dedin tamam eywallah dedim. tabi pes etmek asla yok bekledim aradan yine zaman geçti falan
16'02 o gün saat 20.37 ettin çıkma teklifini
+Canıma can, yoluma yoldaş, kalbime huzur, hayatıma neşe katanım olur musun?❤" yazmışın tabi ben o an dünyanın en mutlu insanı olmuştum. sonrası da o günkü kadar bir o kadar güzel ve özel. çünkü sadece o gün değil her günüm seninle olduğu için güzel ve özel. seni seviyorum adamım...❤️
