Snowflake (On hold)

1. Hoe het begon

"Lieve schat, ik wil een baby." Zei ik op een nacht tegen mijn man terwijl ik naar buiten keek. Het had de hele dag gesneeuwd dus was alles nu wit bedekt.

"Dan proberen we er eentje te krijgen, toch?" Vroeg hij. Hij kwam naar me toegelopen en sloeg zijn armen om me heen. Zijn kin rustte hij op mijn schouder. Ik hield er zo van als hij me zo vasthield. De warmte wat van zijn lichaam afkwam, voelde als thuis voor mij, zo geruststellend.

"Je begrijpt het niet helemaal. Ik wil een specifiek kind." Zuchtte ik. Ik wist dat wat ik in gedachte had minder dan 1 procent kans had om te gebeuren.

"Mag ik weten hoe specifiek?" Vroeg hij aandachtig naar wat komen ging. Hij gaf me een kus in zijn nek en een glimlach verscheen op mijn gezicht. 

"Ik wil een meisje." Begon ik en nam een pauze.

"Dat kan toch gewoon gebeuren." Onderbrak hij me.

"Nee laat me uitpraten. Ik wil een meisje." Begon ik opnieuw. "Haar haar moet zo zwart zijn als roet, haar huid zo bleek als de sneeuw en haar lippen zo rood als bloed."

"Sneeuwwitje?" Vroeg hij. Ik gaf hem een zwak glimlachje.

"Maar ik wil ook dat ze sproeten op haar wangen heeft, net als de kleine pootafdrukken van de diertje in de sneeuw en haar ogen zo blauw als een klaarlichte dag." Maakte ik mijn af. Ik keek hem aan en hij lachte zacht.

"Als het ons niet lukt, lukt het onze kinderen wel." Hij gaf me een klein kneepje in mijn buik. "Je gaat Snowflake ontmoeten. Het gaat een van ons lukken."

"Snowflake?"

"Ja. We kunnen haar moeilijk Sneeuwwitje of Snow white noemen dus ik vond Snowflake wel een mooie naam voor haar." 

" Het is prachtig." Bevestigend plaatste ik mijn lippen op die van hem.

Jaren gingen voorbij maar Jane en Kenneth leek het maar niet te lukken. Ze kregen wel 8 andere kinderen. Ja 8, ze gaven namelijk niet op en zijn jong begonnen. Ze hadden jongens en meisjes gekregen maar niemand leek er zelfs een klein beetje op. Niemand had zelfs zwart haar.

Maar ze kenden het verhaal van hun ouders wel. Iedereen wist het. Een meisje met roetzwart haar, bloedrode lippen, huid zo bleek als sneeuw, sproetjes op haar wangen en hemelsblauwe ogen. Ze hadden hun moeder allemaal plechtig beloofd dat ze het zouden proberen. Het meisje was nog niet eens geboren maar was wel het toppunt van de familie.  

7 van de 8 kinderen probeerde het. De ene, Eliza, die het niet probeerde was bang, heel bang. Er werd haar vertelt toen ze net 14 was dat het gevaarlijk voor haar gezondheid kon worden als ze zwanger zou worden. 

Ze moest toekijken hoe haar broers en zussen kinderen kregen en hoe blij ze wel niet werden. Het was misschien niet het ideale kind wat hun moeder wou maar het deed ze toch vreugde. Ze nam het risico toch met haar vriend en raakte zwanger. Hij was er voor haar door alles heen.

Iedereen was erbij in de kamer toen ze op het punt stond om te bevallen. Het was eigenlijk een heel gemakkelijke bevalling maar de dokters waren toch voorbereid op het ergste. En daar was ze. Het meisje die hun moeder zo graag wilden hebben. 

Haar haar was zo zwart als roet, haar lippen waren zo rood als bloed, haar huid was zo bleek als sneeuw en zelfs de sproetje op haar wangen waren aanwezig. 

"Ze is prachtig." Zei Jane. "Precies zoals ik had gewild maar heeft ze ook de hemelsblauwe ogen?" 

"Mama." Lachte Eliza. "Je kan een pasgeboren baby toch niet forceren om zijn ogen te openen."

"Daar heb je gelijk in mijn kind. Mag ik haar vasthouden?" Vroeg ze. Eliza keek naar haar vriend die tot nu toe alleen maar verliefd naar zijn dochter heeft zitten staren. Hij keek haar terug aan en knikte. 

Voorzichtig gaven ze de baby door. "Hallo lieve schat. Ben jij Snowflake? Het meisje die heel de familie probeert te krijgen?" Vroeg Jane met een zacht stemmetje. Een glimlach verscheen op het gezicht van het pasgeboren kind. Haar ogen gingen langzaam open. Haar prachtige oogjes gingen open en zoals gewild waren haar ogen zo blauw als de klaarlichte hemel.

"Snowflake." Zei heel de familie Charms tegelijk. De deur gaat open en iedereen draait zich daar naartoe. De dokter komt binnen en kijkt de menigte even schrokken aan en grinnikt dan.

"Zo te zien is ze een populaire baby. Ik kom jullie niet storen, ik wil alleen haar naam weten of moeten jullie die nog bedenken?" Vroeg de dokter terwijl hij naar Eliza toeliep.

"Nee!" Riep de menigte in koor.

"Haar naam is Snowflake Elizabeth Charms." Antwoordde Anthony, de vriend van Eliza en de vader van Snowflake, met een brede glimlach op zijn gezicht. "Vernoemd naar de naam die haar grootouders haar gaven en de officiële naam van haar moeder."

"Klinkt mooi en dat is Elizabeth met een 'z', toch?" Vroeg de dokter waarop Anthony knikte. 

Snowflake was de pracht van de familie. Iedereen deed zijn of haar best om Snowflake naar boven te brengen. Ze luisterden naar iedereens advies en kreeg langzaam aan alle touwtje in haar handen. Ze was slim, sportief, aardig maar ook sluw. 

Haar oma Jane had haar maar een taak gegeven en dat was het breken van harten. Sneeuwwitje hoorde eigenlijk gedood te worden door de jager en die zou haar hart naar de koningin brengen maar hij deed het niet, hij kreeg medelijden met haar. 

Dat was iets wat snowflake juist niet mocht hebben, medelijden. Ze moest er gewoon voorzorgen dat ze hoger kwam te staan dan de rest, dat zij 'de koningin' zou worden.