"Hey sen! Hemen bırak elindeki silahı!"
"Hadi küçük kız! Git parkta oyna! "
" Bırak o silahı!"
"Bırakmıyorum ne yapacaksın?"
Benden günah gitti. Adamın elindeki silahın moleküllerini düşündüm. Silahın moleküllerini tek seferde yok ettim. Adam elindeki silahın ne hale geldiğini görünce korku içinde birkaç adım geriledi. Belimdeki kemeri çıkarıp adama doğru ilerledim. Ellerini arkasına birleştirip bağladığım sırada arkamdan vuruldum.
Arkamı dönüp baktığımda bana saldıranların polis olduğunu gördüm. Enerjiye ihtiyacım var. Ellerimi kaldırıp polislere doğrulttuğum anda tanımadığım biri beni kucağına alıp koştu. Saliselerle dans ediyorduk sanki. Bilincim kapanmadan önce düşündüğüm son şey buydu...
1 Yıl Önce...
"Anne? Hazır mısınız? Sizi beklemekten sıkıldım. "
" Geldik kızım! Hadi hazırsan çıkalım."
"Ciddi olamazsın! Hadi. Bir an önce tatilimin tadını çıkarmak istiyorum! "
Anneme laf yetiştirmeyi bırakıp arabaya bindim. Babam da gelince Arda ile ben arka koltuğa, annem ve babam da ön koltuklara yerleşti. Önce Arda'nın kemerini sonrada kendi kemerimi taktım.
Araba hareket etmeye başlayınca, yerime iyice yerleşip yolculuğun tadını çıkartmaya başladım. Gözlerimi kapattım. Ufak çaplı bir uykuya daldım. Ne zamandır uyuduğumu bilmesem de, bir süre sonra gözlerimi açtım.
Uyandığımda gördüğüm manzara hiç de beklediğim gibi değildi. Benim beklediğim, güzel bir otelin otoparkında uyanmaktı. Etrafımda çiçekler böcekler görmekti... Ama gördüğüm manzara daha çok etrafa dağılan cam parçaları, kim bilir kaç takla sonunda ters dönmüş bir araba, vücudunun her bir yerinden kan süzülen ailem ve son olarak karnıma giren cam parçasıydı.
Ne cam parçası mı?
Acı içinde inledim. Elimi panikle karnıma götürdüm. Bu cehennemden çıkmam lazımdı. Hem de Hemen!
Arabanın kapısını açıp kendimi aşağı bıraktım. Yüzü koyun düşünce cam biraz daha karnıma saplandı. Kendimi sarsmadan, yavaşça ayağa kalktım. Arda!
Az önce milim milim hareket eden ben, şimdi koşar adım Arda'nın yanına ilerledim. Elimi kapıya attığım sırada, araba birden patladı. Patlamanın etkisi ile metrelerce savruldum. Ayağı kalkmaya çalıştım, ama vücudum emirlerime uymayarak bilincimi kapattı.
Bayılmadan önce ağzımdan çıkan son kelimeler, "Biri bize yardım etsin!" oldu...
*
Gözlerimi açtığımda gözlerimi alan beyaz ışıktan hastanede olduğumu anladım. Yorgun sesimle başımda bekleyen doktora seslendim.
"Ailem nasıl? Onları görebilir miyim? "
" Öncelikle çok büyük bir ameliyat geçirdin canım. Olanları hatırlıyor musun? "
" Evet! Ben uyandım ve arabadan inip Arda'nın - kardeşimin- yanına gittim. Tam kapıyı açacağım sırada araba patladı. "
" Peki. Ben polisi çağırıyım. Sen ayağı kalkma. "
" Bekle! Kardeşimi görmek istiyorum. "
" Üzgünüm canım. Ama kardeşin... "
" Ne oldu? Öldü mü yoksa! "
" Hayır. Ama yoğun bakım ünitesinde! Üzgünüm... "
" Onu görmek istiyorum! "
" Olmaz! Ona iyi bakıyoruz, merak etme. Sen yerinden kalkma. "
