ASOSYAL

Gene sıradan bir pazar akşamıydı, koskoca yaz tatili boşa geçmişti sanki ne bir arkadaş, ne aile, nede bir eş dost yoktu, bu koskoca yaz boyunca. Odama tıkılmış elimdeki bütün bilgisayar oyunlarını, yabancı dizileri izlemiştim oysaki. Lise yıllarımın ilk dönemi başlıyordu, sadece toplam 24 saatim vardı yaz tatili bitirmeme. Şöyle bir düşündüm "bugün ne yapsam  acaba? Gene her zamanki gibi odama mı kapansam yoksa dışarı çıkıp son yaz günümü mü değerlendirsem. Evet bu gün farklı bir gün olmalı" dedim kendime. Telefonu aldım elime rehberimi karıştırdım, rehberim de toplam 15 kişi vardı, sadece akrabalarım hiç arkadaşım yoktu. O an asosyal bir insan olduğumu anladım. 24 saatin bitmesine yakın, okula doğru yürümeye başladım, ağzımda montecarlo sigaramı nefesimle ciğerlerime doğru çekerken okulda beni neler beklediğini düşünüyordum. Okulun oraya vardığımda istiklal marşı için tanımadığım yüzlerce insan sıraya girmişti. Bende sıralardan birine girdim ve istiklal marşının bitmesini bekledim. Marş bittikten sonra listeden sınıfımı öğrendim beni kimler  bekliyordu? Yepyeni insalar yeni arkadaşlıklar olabilirmiydi acaba ? Bunun düşüncesine acayip bir şekilde kapılmıştım. Sınıftan içeri girdiğimde tanımadığım bir çok insan etrafta birbirleri ile tanışıyorlar, kaynaşıyorlar konuşuyorlardı. Ben ne yapıcağımı bilemedim elim ayağım birbine bağlanmıştı sanki, Türkçe konuşmayı unutmuştum. Hemen bir sıraya geçip kafamı oraya gömdüm, oysaki okula gelmeden önce çok cesaretliydim ne oldu da bir anda utandım, bilmiyordum. Hoca gelmeden direk sınıftan çıktım eve doğru gittim, kendimden nefret ediyordum. Eve geldiğimde kafamı yastığa koydum ve gözlerimi kapatıp sustum. Kafamın içinde düşüncelere dalmıştım, "neden böyle yaptım? Neyden utandım?" Diye. Okulun ikinci günü kendimi topladım sanki acayip bir şekilde cesaret gelmişti bana. Sınıfa girdiğimde ben ben değildim, daha farklı kişi olmuştum sanki. Bu zamana kadar kimseye aşık olmadım, kimseyi sevmedim ama sınıfta duran bir kız vardı adı duygu'ydu , ondan gözümü alamıyordum. İlk defa bi kızla tanışmak için sıramdan kalktım ve onun yanına oturdum ve kelimeler sanki boğazımda düğümlenirken o saf saf bakıyordum. Duygu ben bir şey söylememi bekliyordu aksi taktirde beni sapık sanabilirdi. Ve işler daha da kötüleşebilirdi. Cesaretimi topladım ve ona "Merhaba"dedim. Sanki üstümden tonlarca yük kalkmıştı. Sonunda asosyallikten kurtuluyordum, ilk defa bir cesaretim olduğunu öğrendim. Bu inanılmaz bir histi, kelimeler bu hissi amlatmaya kıyafeyetsiz kalırdı. Duygunun cevap vermesini beklerken bir an düşündüm ya ters bir tepki verirse ne yapıcam peki. Bunu düşünmemiştim açıkcası, herşey bir anda gerçekleşmişti ve bir anda bitebilirdi. Ama işler kötüye gitmedi tam tersi o da benle tanışmak için can atıyordu. İnanılmaz derecede heycanlanmıştım, bu kız benim ilk arkadaşım ilk dostum hatta belkide ilk sevgilim olabilirdi. Aradan bir kaç gün geçti, sabah okula gitmek için hazırlanmıştım ama öncelikle açık bir market bulmam gerekiyordu.