ตุ๊บ!
ทันทีที่เดินเข้ามาในห้องแล้วพี่ยามหน้าคอนโดก็วางร่างของภีมไว้บนเตียงทันทีก่อนที่จะหันหน้ามาพยักหน้าอย่างเข้าใจกับเจ้าของห้องนิดหน่อยจากนั้นก็เดินออกไปแหงละวาเองก็ไม่รู้ว่าคอนโดของภีมอยู่ที่ไหนเพราะเจ้าตัวไม่เคยให้เขาเข้าเขตส่วนตัวเลยไม่ผิดถ้าวาจะเลือกให้ภีมมานอนที่ห้องของตัวเอง
ยอมรับว่าวันนี้มันค่อนข้างสาหัสกับวาอยู่นิดหน่อย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆภีมถึงอยากตีตัวออกห่างไหนจะพี่จีนที่พูดกับเขาแบบนั้นอีกคล้ายว่าเจ้าตัวจะรู้อะไรมาแต่เลือกที่จะไม่พูดแทน
"ภีม...ถอดรองเท้าก่อนนะ"เสียงหวานเอ่ยออกมาแค่นั้นก่อนที่จะเดินเข้าไปถอดรองเท้าให้กับคนเมาที่กำลังนอนคว่ำหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่
"อือ..อ.."
ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าด้านข้างของคนเมานิดหน่อยทันทีเมื่อเจ้าตัวเริ่มครางงึมงำออกมา เขาไม่ปฏิเสธหรอกนะว่าไม่ได้รู้สึกอะไร วาก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่มีทั้งหัวใจและความรู้สึกแม้หัวใจมันจะยังมั่นคงว่ารักพี่จีนมากแค่ไหนแต่ความรู้สึกมันกลับแย้งขึ้นมาว่า..
ไม่เหงาหรอ..
ไม่อยากมีความรักแบบคนทั่วไปหรอ..
ถ้าเป็นเมื่อก่อนวาก็คงใช้ชีวิตแบบแซ่บๆเที่ยวกินเล่นอ่อยบ้างตามประสาแต่ถ้าใครมาติดกับก็แค่สะบัดออกทันที วารู้ว่าอะไรควรให้อะไรไม่ควรให้เขาก็แค่ทำแก้เหงา
เหมือนที่เล่นกับภีม..
ไฟมันร้อน ใช่ วารู้ว่าภีมเป็นเปลวไฟแต่วาเองก็มั่นใจว่าตัวเองก็ไฟเหมือนกันจนกระทั่งเราทั้งคู่ต่างแผดเผากันเอง..
เราทั้งคู่ต่างก็ผิดด้วยกันทั้งนั้นผิดที่เอา..หัวใจมาเดิมพัน...
