(Nie) Zakochasz Się!

Prolog!

Minął dokładny rok od tego przerażającego wydarzenia. Dokładny rok od tego jebanego wypadku, w którym zgineli moi rodzice.

Pamiętam ten dzień jakby to było wczoraj. I dalej bardzo to przeżywam mimo, że minąło od niego 365dni.

Jest godzina dwudziesta druga, na drodze nie widać nic oprócz mgły. I śliskiej jezdni.

- Może zatrzymamy się na noc w jakimś hotelu Harry? - pyta zmęczona rodzicielka.

- Nie Ana im szybciej dojedzimy, tym szybciej będziemy na miejscu - odpowiedział mój ojciec.

- Tato, ale jesteśmy już w drodzę ponad dziesięć godzin powinniśmyodpocząć, a w szczególności ty... - mówię z podniesionym głosem. Mój ojciec jest jedną z bardziej upartych osób jakie znam.

- Nie Olivio! - odpowiada stanowczo.

- Ale Ty jesteś uparty ehh...- przewracam oczami.

- Musisz to po kimś mieć córeczko - zaśmiał się odwracając się w moją stronę.

- Harry! - słyszę głośny krzyk mojej rodzicielke, a później tylko...

...Przeraźliwy huk!

... I ciemność!

Nic innego z tamtego wypadku nie pamiętam. Ale wiem, że to była tylko i wyłącznie moja wina, ponieważ to ja zagadałam mojego ojca i to przeze mnie był ten wypadek.

Przez ponad pół roku ciąga się rozprawa sądowa z tego wydarzenia. Mimo, że uznali iż wypadek spowodował kierowca ciężarówki ja wiem swoje.

Wszyscy mówią, że to nie jest moja wina, ale są też tacy, którzy mówią, że to ja go spowodowałam po przez zagadanie kierowcy naszego samochodu.

Jedną z takich osób jest moja babcia. Matka mojej zmarłej rodzicielki.

Od śmierci rodziców zamieszkałam u niej i dziadka, ponieważ są moją jedyną rodziną, a w dodatku nie jestem pełnoletnia.

Codziennie słyszę z jej ust od okrągłego roku takie słowa; "Smarkulo to tylko i wyłącznie Twoja wina, że moja jedyna córka nie żyje. To Ty powinnaś zginąć, a nie ona. Jesteś nieudacznikiem tak jak Twój ojciec!"

Po tych słowach zazwyczaj wbiegam do swojego pokoju i płacze w poduszkę. Przez ten rok wypłakałam się więcej niż przez wcześniejsze szesnaście lat.