Çaresizliğimin sınırda olduğu bir dönemdeyim beyin ölümü gerçekleşmiş bir hastayım ama fişimi ısrarla çekmiyorlar sanki yenemedigim korkularım var " gidecek gelmeyecek , birdaha göremicem , kokusunu alamicam , sırtına dokunamicam ve en çok korkutan ORADAN KISA ZAMANDA ÇIKAMİCAM ....
Agladigimda kimse silmicek gozyaslarimi duvarlarla bas basa olucam yastigimi göz yaşlarım ıslatıcak arkasını donupte bana sarıl diyen biri olmayacak ellerimi kalbinin üstüne koyan biride..o uyuyana kadar uyumuş gibi yapıp bekleyeceğim sonra saclarini oksamaya kiyamayacagim yüzüne uyandirmadan dokunacagim her zerresini ezberlemeye calisacagim sırtındaki yuvarlak kemikleri sayacagim tuylerinin cikis yonune kadar ezberleyecegim sonra sarilmak icin sıçarım uykusuna diyipte yatakta o uyanincaya kadar hunharca hareket edecegim tüm benliğimi ona vereceğim biri olmayacak ...
Ama göz yaşlarım yastigimi ıslatırken yüzümü güldürecek tek birşey varsa oda " ben senden gitmicem tamam mı esra " " HERŞEYİM OLARAK KAL " kelimeleri olacak belki annemi babamı ozlemicekken annemin babamın gelmeyecegini bilsemde o gelecek umuduyla geçirdiğim saatlerim olacak...
Sana olan hislerim aşk kadar basit olsaydı sana aşığım derdim ama sana olan hislerim 3 harfi temsil edecek kadar basit değil sen benim herşeyimsin
HERŞEYIM OLARAK KAL...
