Hayatım boyunca... nefes aldığım her gün uçmak istemiştim. Amacım ne savaşmak oldu ne de öldürmek. Sadece uçmaktı amacım. Yeryüzündeki kavgadan, nefretten uzak yerlere çıkmaktı amacım. Ama olmaması gereken şeyler oldu. Çok kibirliydim... En sonunda, asla "Hazırım" dememeliydim. Kim böyle bir şeye hazır olur ki?
Charlotte, sabırsız biri olduğumu söylerdi. Hep kulağımda çınlıyor dediği: "Uçak bekleyemez mi?" Bu sorusuna her zamanki gülümsememi atarak cevap veriyordum. "Uçak bekleyebilir... ancak ben BEKLEMEM."
Savaşmak isteyen kavgacı biri olmayabilirdim. Ama işlediğim günahların cezasını burada çekiyordum galiba. Birkaç anlaşmazlıktan sonra sevgilimi aldatmaya başlamıştım. Charlotte ile. Charlotte çok güzel bir kızdı. Nefsime hakim olamadım. Çok temiz bir insan olduğunu düşünmüştüm ve yanılmamıştım. Diğeriyle anlaşamıyordum. Bencildi ve onun da gözü başkalarındaydı. Ona söylemeye cesaret edememiştim. Böylece aldatmaya başladım onu.
İçim rahat değildi başından beri. Belki de kendi zindanımdaydım ben. Gençliğimin verdiği şehvet ile başıma açmadığım iş kalmamıştı.
Beni bu işkencenin içine atan görkemli "Uçan Kaleler" ve kendi zindanıma hapseden "Charlotte" bunlardan sadece ikisiydi...
