Unexpected

Πρόλογος

Πινακοθήκη Μποργκέζε, Ρώμη, 1:00 π.μ.

Τα εγκαίνια της έκθεσης είχαν μεγάλη επιτυχία. Πολύς κόσμος την είχε επισκεφτεί ανάμεσα τους πολιτικοί, καλλιτέχνες όλων των κλάδων, δημοσιογράφοι και άλλοι.

Η Martha Agnelli είχε μείνει ως αργά και ήταν η τελευταία που βρισκόταν ακόμα στη μεγάλη αίθουσα της έκθεσης. Ή έτσι νόμιζε. Κοίταξε για άλλη μια φορά τους πίνακες που κρέμονταν στους τοίχους και χαμογέλασε. Μάζεψε τα πράγματά της και ετοιμάστηκε να φύγει.

''Κάθισες τόση ώρα σε αυτή την αίθουσα και τώρα βιάζεσαι να φύγεις; ''

Η Martha γύρισε και είδε την νεαρή γυναίκα που της μίλησε. Ξαφνιάστηκε, όμως κράτησε την ψυχραιμία της.

''Πώς μπήκες εδώ και τι...''

''Δεν είσαι σε θέση να κάνεις ερωτήσεις, έτσι δεν είναι;'' η άγνωστη την διέκοψε σημαδεύοντας την με ένα όπλο.

Η Martha άνοιξε το στόμα της και έσφιξε τις γροθιές της. Όντως, αυτό ήταν το τέλος;

Η νεαρή γυναίκα συνέχισε να την σημαδεύει χωρίς να πει κάτι περισσότερο.

''Αυτός σε έβαλε να το κάνεις έτσι; Σου είπε γιατί;'' Η Martha προσπάθησε να κρύψει τον πανικό της και την κοίταξε εκνευρισμένη. Ξαφνικά η ατμόσφαιρα έμοιαζε να πάγωσε. Καμία κίνηση. Κανένας ήχος.

''Γιατί δεν το κάνεις;''

Το πρόσωπο της νεαρής συσπάστηκε ελαφρά, όμως το όπλο παρέμενε σταθερό στα χέρια της. Η ηλικιωμένη ζωγράφος ήθελε να φωνάξει αλλά κατά βάθος ήξερε πως ήταν ανώφελο. Κοίταξε τους πίνακές της για τελευταία φορά. Το μόνο πράγμα που την έκανε εδώ και καιρό χαρούμενη. Λάθος. Οι πίνακες και η εγγονή της. Ήλπιζε να μπορούσε να μιλήσει στη Laura και να της πει πόσο πολύ την αγαπούσε.

Η άγνωστη γυναίκα έκλεισε τα μάτια της για μια φευγαλέα στιγμή. Τα άνοιξε και πήρε μια βαθιά ανάσα. Πυροβόλησε και είδε τη Martha να σωριάζεται στο πάτωμα. Δεν την λυπήθηκε. Δεν είχε χρόνο για χάσιμο. Από στιγμή σε στιγμή, κάποιος θα ανακάλυπτε τι είχε συμβεί. Έφυγε βιαστικά από την ίδια πλευρά που είχε έρθει. Η Martha Agnelli ένιωσε έναν φριχτό, οξύ πόνο στο στομάχι. Κοίταξε προς τα πάνω. Η ελαιογραφία του Ραφαήλ έμοιαζε να της κρατάει συντροφιά. Τελικά αυτό ήταν το τέλος.