My Boss and I (Mondragon Series #1)

Kabanata 1

"Ma naman,  alam mong ayos na ako sa buhay kong 'to. Why are you pushing me to work at their company?" singhal ko sa aking ina.

" Princess naman! Pagbigyan mo na kami ng Dad mo. We owe much sa may ari ng company na yon. Kung wala sila, Sana hindi ganto kaayos ang buhay natin." Sagot ng aking ina.

"Stop calling me princess ma. I'm not a kid anymore. We could just pay them money. So, stop bothering me Ma."  Bakit ba kase kailangan ko pang magtrabaho sa kompanyang iyon? E ayos na naman ako sa aking trabaho. I'm managing a Flower shop for Pete's sake!

"No! You're working at Mondragon Company! No more buts Tiffany! I'm managing You're shop for a while!" Galit na sagot ni Mama.

Ayan na! Tinawag na ako sa name ko. Mama always call me by my name when she's mad. Wait. What? "For a while Ma? you mean?" Sabi ko kay mama na may makahulugang Mata.

"Just please Princess. Even just a year. Try something new! Hindi yung sa bulaklak umiikot ang buhay mo! Ni wala ka ngang jowa e! Baka hindi ko na abutan ang mga apo ko! Jusmiyo itong batang ito talaga!"

" I'm just 22 Ma! We should enjoy life that God given to us. Saka Ma, hindi ko pa talaga priority ang jowa jowa na yan! Hindi ko pa nga nakikita ang Mr. Right ko e." Bakit ba nagmamadali ang mga tao ngayon? Ghad! di ko sila maintindihan.

"I'm going to spa with you're Tita Madell. Wanna join us?" Tanong ni mama.

"Tita Madell? You mean the Madell Mondragon?" As I remember, Siya yung babaeng maganda doon sa Mondragon Company. May-ari yata ng kompanya ang isang iyon dahil galanteng galante.

"Nah! Im going to my shop now. And by the way Ma. I'm accepting the work at that company. As you can see, I'm doing this for you and Dad. So, be happy Ma. Bye Ma! Take care." Paalam ko kay Mama and kiss her cheeks.

On my way to the shop, napag isip - isip ko na tama nga si Mama. Dapat di lang sa bulaklak umiikot ang mundo ko. Ni alak o pag pasok sa isang bar ay di ko pa nagagawa. Boring na ba ako non?  I should enjoy life. We only live once, and no one can predict our dead end. So yes, I will enjoy my life by working at that company. How Amazing! Isn't it? Argh! It's frustrating the hell out of me!