Sen hayatına son vermek için bir adım atıyorsun.
Hayatına son vermek istiyorsun,deniyorsun olmuyor.
Vazgeçiyorsun.
Bir daha deniyorsun bu kez önün açık,intihar ediyorsun.
Bu hayattan neden mi vazgeçiyorsun?
Sen yaşarken kimse seni umursamadığı için,kimse senin hayatta olduğunu bilmediği için vazgeçiyorsun bu hayattan.
Acı çekiyorsun,çığlık atıyorsun kimse senin o acılı sesini duymuyor.
Yardım bekliyorsun 'Kurtarın beni' diyorsun,ama hiç kimse seni kurtarmıyor.
Yalnızsın,her zaman olduğu gibi bir başınasın.
Olduğun kişiden sıkılmışsın.
Yolun sonuna gelmişsin bir adım atacak gücün kalmamış.
Tükenmişsin.
Şimdi sen her şeyi geride bırakıyorsun.
Acıların,mutlulukların,yaşadığın herşeyi geride bırakıyorsun.
Bir yandan mutlusun çünkü çektiğin acıları tekrar çekmeyeceksin.
Bir yandan da seni umursamayan aileni özlüyorsun.
Her gün onun için gittiğin o iğrenç okuldaki güzel gülüşü özlüyorsun.
Dayanamıyorsun özlüyorsun,özledikçe üzülüyorsun,üzüldükçe mahvoluyorsun...
Artık sen hayatta değilsin...
Herkes kendi hayatını yaşıyor.
Kimileri hâlâ seni düşünüp üzülüyor.
Kimileri ise seni unutmuş hayatına güle oynaya devam ediyor...
-Bu benim ilkim umarım beğenirsiniz...
