Yine günlerden pazar günüydü. Hava biraz soğuk yağmurluydu.Islanmamak için bir ağacın gölgesinde saatlerce bekledim.Ama bir türlü yağmur dinmiyordu.Hızlı adımlarla evime doğru koştum.Eve geldigimde sobanın kenarında uzanmıs olan anneannemi gördüm.Hasta olmalıydı.Ne yapacağımı şaşırdım yanına gittiğimde bana ;
-Kızım ben ölürsem, hayatına devam et beni düsünme doktor ol sana tek vasiyetim bu.dedi ve sonsuz bir uykuya yattı. O gün gerçekten okuyup doktor olacaktım.Hayatta kimsem kalmamıştı ama olsun. Ben hiç bir şekilde yılmadım. Yanlızdım, tek başımaydım.Hayat devam ediyor biliyorum.Başımı koyacak bir umzun kalmadığının, dışarda sıkıntılarım oduğunda eve gelince kimsenin kalmadığını biyorum.Bunu dısarıya yansıtmamam gerekiyordu sanki anaannem varmış gibi hayatıma devam etmeye çalısıyordum.Anneannem varmış gibi alısverısını yapar, beraber evde temizlik yapıyormuş gibi bir yansınım verirdim.
