Bilmiyorum. Yapamıyorum. Vazgeçemiyorum. Vazgeçtim sanıyorum ama her şarkıda aklıma gelen sen, düşüncelerimi karmaşıklaştıran sen, yüzümü düşüren sen... Ben seni güzel sevdim be. Bunu yazarken, söylerken boğazım düğümleniyor, ellerim titriyor ama ben seni galiba hala seviyorum. Allah kahretsin. Ben artık seni unutmak istiyorum, seni söküp atmak istiyorum içimden ama yapamıyorum,kahretsin ki yapamıyorum. Ben hep belki beni fark edersin, bana gelirsin, değer verirsin ümidiyle devam ettim ama şuan gelemezsin biliyorum, biliyorum... Kahretsin ki başka birine sarılışını, kokusunu içine çekişini, öpüşünü düşündükçe...
Her gün atığın o fotoğraflara bakakalıyorum sadece. Ya neden bu kadar bağlı kaldım sana? Ne var sen de? Herkes unuturken ben neden unutamıyorum seni? Bu duygu nasıl geçecek? Allah'ın aşkına akıl ver bana. Kendini sevdirdin bana bu kadar, nasıl unutacağım seni bunu da söyle.
Bana en çok acı veren şey ne biliyor musun? Beni biliyordun. Seni sevdiğimi biliyordun. Sana olan aşkımdan haberin vardı. Ama sen bilmemezlikten gelmeyi tercih ettin. Canın sağ olsun ne diyeyim.
Sana yazdığım yazılar var. Hepsi birer intihar cümlesi, hepsi birer acı, hepsi birer sen...
