Beschuldigd

Tijd

Soms zou je willen dat je de tijd terug kon draaien. Als ik terug in de tijd kon gaan zou ik terug gaan naar 4 augustus 2016. De dag waarop ons leven compleet veranderde. De dag waarop het vreselijk mis is gegaan...

Ik zat op de bank tv te kijken. Net toen ik in slaap dommelde ging de deurbel. De buurvrouw stond overstuur aan de deur. Ik probeerde haar rustig te krijgen, hoewel ik niet wist wat er aan de hand was. Ze probeerde te praten, maar er kwam niks uit haar mond. Ik besloot om haar binnen te laten en zette haar op een stoel neer. Ik liep naar de keuken en pakte een glas water voor haar in de hoop dat het haar zou kalmeren. Nadat ze eindelijk rustig was begon ze met praten. Ze legde me uit dat Sofie haar dochter nog steeds niet thuis was gekomen, terwijl ze om zes uur thuis zou zijn. Ik keek op de klok. Inmiddels was het al bijna 11 uur. Ze ging verder met haar verhaal. 'Rond half 11 heeft een wandelaar een lichaam gevonden van een meisje', zei ze. Ze barstte weer in tranen uit. Ik trooste haar en probeerde haar nogmaals te kalmeren. Zonder dat ze woorden had gebruikt wist ik wat ze bedoelde. Het lichaam zou van haar dochter kunnen zijn. Ik vond het onwaarschijnlijk, dus ik kreeg haar stil met de opmerking dat Sofie vast bij een vriendin was en dat haar mobiel leeg was. Onwetende wat er zich eigenlijk allemaal afgespeeld had.

Het was 12 uur. Normaal gesproken zou ik al op bed liggen, maar door wat er deze avond gebeurd was zat ik nog steeds op de bank. Ik keek uit het raam en zag een politieauto stoppen voor het huis van de buurvrouw. En toen kwam het slechte nieuws. Het lichaam wat ze hadden gevonden was inderdaad van Sofie. Ze was vermoord. De buurvrouw zakte op de grond en was totaal in shock. Ik deed de deur open en rende naar buiten. Ik ging naast haar op de grond zitten en omhelste haar. Ze lag haar hoofd in mijn nek en begon te huilen. Ik keek naar een van de politieagenten en vroeg of er al een verdachte was. De agent schudde zijn hoofd en zei dat hij er nog niks over kon zeggen. Ik stond op en hielp de buurvrouw overeind. Ze was niet alleen mijn buurvrouw, maar ook mijn beste vriendin. Sofie was het vriendinnetje van mijn zoon David. David dacht ik. Shit David. Hij wist nog niet van het nieuws. Ik rende naar binnen en riep zijn naam. Geen reactie. Ik holde de trap op en ging naar zijn kamer. Er lag niemand in zijn bed. In de deuropening stond Lisa, mijn 15-jarige dochter die wakker was geworden van het krakende geluid van de trap. Ze keek naar me en wou iets zeggen, maar toen zag ze mijn bezorgde gezicht. Ze keek in de kamer van David en toen weer naar mij. 'Hij is vast bij vrienden mam, doe niet zo bezorgd. Het lijkt wel of je gehuild hebt', zei Lisa zuchtend met een duidelijk geïrriteerde blik, omdat ik haar wakker had gemaakt. Ik zuchtte. Ze heeft gelijk, maar aan de andere kant dacht ik 'Hij belt altijd als hij bij vrienden blijft' Ik besloot om maar naar bed te gaan zodat ik niet langer hoefte te denken aan wat er deze avond gebeurd was. Het moest zo afschuwelijk geweest zijn voor Ellis om haar dochter te verliezen en dan ook nog eens op zo'n afschuwelijke wijze. En voor de familie van de dader. 'Het zou je maar overkomen dat een familielid van je een moordenaar is' dacht ik. Met die gedachte nog in mijn hoofd zwevend viel ik in slaap.

Ik schoot wakker van de deur die dicht sloeg. Ik keek op mijn wekker die naast mij stond en las dat het 3 uur was. Ik besloot om uit bed te stappen en liep naar beneden. Daar trof ik David aan. Huilend. Ik omhelsde hem. Hij wist van Sofie. Hij probeerde iets te zeggen maar er kwam alleen maar 'Ik,Ik' uit. Ik liet hem los en pakte een glas water voor hem. Hij pakte met trillende handen het glas uit mijn vingers. De deurbel ging. Het glas wat David vasthield viel op de grond. Ik keek hem aan en stond toen op en liep naar de deur. Het was politie. 'Mevrouw, wij zijn hier voor uw zoon David', zei een van de agenten. David die nog in de kamer zat stond op. Hij hoorde wat er aan de deur gezegt werd. Hij liep beangstigend naar de deur. Vanaf dat moment ging alles heel snel. David werd gearresteerd en met handboeien om en twee agenten achter hem liep hij naar een van de auto's die voor onze deur stonden. Lisa die weer wakker was geworden kwam de trap af gestormd. Ook zij zag hoe David mee werd genomen door de agenten. Ik bevroor en Lisa begon te schreeuwen. Een van de agenten pakte haar vast en probeerde haar naar binnen te brengen. We zagen nog net hoe David instapte. Toen reed de auto weg.