Bazen ölmek yaşamaktan daha büyük bir ödüldür,
Nefret aşktan daha büyük bir servettir,
Paramparça hayatlar bir bütündür belki,
Diğer yarısını bulana kadar yarımdır,
Bazen Asıl özgürlük uçurumdan atlamaktır,
Belkide Aşk duygularının dipsiz kuyularınd...
Fiziksel acı seni yıpratır ama iyileşir belki yaraların.Ruhsal acıların ardından kalan izleri nasıl silebilirsin?
Sineye çektiğim duygularım gün yüzüne çıkmak için çırpınıyordu.Zafere ulaşmak istercesine tırmanıyor benliğime.Unutmaya çalıştığım her şey dalgalar gibi ne kadar çekilirse o kadar sert vuruyordu kayalarıma. Rüzgarlar esiyordu ruhumda,tepemde kara bulutlar vardı,gökyüzü maviliğinden eser bırakmamıştı geriye.Gri maviyi ne kadar hapis edebilirse o kadar hapsetmişti kendine.Ay vedalaşıyordu gökyüzüyle.
Vücuduma sardığım kollarımı daha sıkı sardım,sanki ruhuma uzanıp ona da sımsıkı sarılabileceklermiş gibi.Saçlarım hayatımın karmaşıklığını sergilercesine savruluyordu.Gözlerim,dudaklarımdan daha çok şey anlatır olmuştu artık.
Bazen kaçtığımız onca şey bize bir şeyler öğretir.Mesela uçurumlar bazen kurtuluştur.Karanlık bir mucizedir.Belkide sevmek cezadır bu hayatta?
Belki Ölmek ise zaferin kendisidir?
Kaybettiğim onca şeye baktığımda kendimi görüyordum.Onu kaybedeli 1 ay,kendimi kaybedeli 29 gün olmuş.Veda etmek gideni üzer ama arkada kalanları öldürür.Ben onu kaybettiğimde o bir kez ölmüştü,ben onu kaybettiğimi hatırladığım her an tekrardan ölüyordum.
Ama biz Gidenlerin arkasından ağlarız,en çok kalanların canının yanacağını bile bile.
...
Gözlerimde ne arıyordu böyle bakarken?Öfke mi arıyordu nefret mi?Ben duygusuzluk denizinde yolumu kaybetmişken arayış içindeki gözler bende ne arıyordu?Karanlık gözlerinin ardından uzun süredir işitmediğim sesi duyuldu."Kimin yaptığını biliyor musun?"
Kelimelerim ayakta durmak için birbirine tutunuyordu.Gücünü kaybederse toparlanamaycağını o kadar iyi biliyordu ki."İnan bana hiçbir şey bilmiyorum."
Devirdiği gözleri başarısızlığa ulaşacağını biliyor ama bilmek istemiyordu.Belki bazen bilmemek,arafta kalmak,duyacaklarından umutlanmak insana destek olurdu.Kendini bıraktığı koltuğa yerleştikten sonra ellerini yüzüyle kapadı.Sakinleşmek için yaptığı her şey onu daha çok delirtiyordu.
Oturuşunun aksine daha hızlı bir şekilde kalktı kendini bıraktığı koltuktan.Eline geçen her şeyi yerle bir ediyordu.Kalbim de parçalanıyordu yere düşüp parçalanan onca şeyle birlikte.Umursamıyordu,eline ne geçiyorsa hayatı gibi yerle bir ediyordu.Kabul etmek zor değil imkansızdı.İmkansızlık ise can yakardı.
Geriye ilerledim ta ki sırtıma çarpan duvarla karşılaşana kadar.Gidebilecek bir yerim yoktu,gidebilecek halimde yoktu.Ellerini masaya hızla vurup en son onuda devirdi.Odada tek ayakta kalan benim üzerime hırsla yürüdü.İlk defa açığa çıkan duygularımı tekrar körelttim.Parmağını doğrulttuğunda tekrar konuştu."Eğer benden sakladığın küçük bir şey dahi varsa senide bu odadaki her şey gibi paramparça ederim."Dahada yaklaştı,körelttiğim duygular beni şaşırtıp tekrar kabarırken içimde.Çenemi kavradı,sıktığı dişlerinin ardından kelimeler döküldü."Anladın mı lan beni?"
Bana bağırıp çağıran sesin bilmediği bir şey varsa,oda zaten bu odadaki her şeyden daha paramparça olduğumdu.
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
