Dün öğlen saatlerinde dünyanın diğer ucundan bir ölüm haberi geldi. 18 yaşımın ilk zamanları , Uzakdoğu dizilerini ve müziklerini keşfettiğimiz yıllar... ilk dinlediğim müzik gruplarından biriydi. Üyeleri de bizimle büyüdü sayılır . Onlar şarkılarıyla danslarıyla gelişti bizde onları dinleyerek eğlenerek destekleyerek zaman geçirdik. Büyüdük. Büyükçe dertlerimiz de büyüdü. Bizim hayata tutunma çabamız , onların da fanlarına hayranlarına daha iyi müzik verme çabası... içlerinde biri vardı ki çok çabaladı iyi olmak için mükemmel olmak için çünkü yaşadığı toplum ondan bunu bekliyordu. Ama o bu hayata adapte olamadı. Çok çalıştı elinden geldiğince ama psikolojisi bunu kaldıramadı. Gittiği doktor çare olamadı ve acı sonu gerçekleştirdi. 27 yaşında dayanamadığı için hayatına son verdi. Halbuki tek istediği takdir edilmekti. İnsanoğlu tüketmeyi sevdiği için yardım çığlıklarını kimse duymadı. Ölüm haberini alınca yazdığı şarkılara verdiği röportajlara bakınca farkedebildik. Fark edebildim..
Hele ki aynı yaşta olmak ağırlığını yaşamak daha acı. Yardımcı olamamak daha acı. Depresyon denen illetin dibine düşmek çok acı.
Demem o ki hayran olmak insanların kapasitesinden üstün işler beklemeyin. Onları strese sokmak ne bize ne onlara fayda oluyor. İki gündür düşünmekten uyuyamamak çok acıymış. 27 yaş da o ölümü yaşarken biz acısını yaşadık.
"Benden milyonlarca hayat yaşamamı istediler bana göre değilmiş".
Bu onun cümlesiydi. Dayanamadığının en acı bir şekilde dile getirmesiydi.
Huzurlu bir şekilde uyumasını diliyorum 🙏🏻
You did well #Jonghyun 🌹
#RosesForJonghyun 😢
Ps: bu yazıyı içimdekileri
konuşarak anlatamadığımdan, anlatsam da anlamayacakların korkusuyla. Çevrenizdeki insanlara dikkat edin , dinleyin , konuşmaktan paylaşmaktan çekinmeyin 🙏🏻
