Siyah Gökkuşağı

1.Bölüm: Genç Kızın Ölümü

Giriş

Küçük küp şeklinde bir oda.Odanın duvarları beyaz renkli ve büyük çatlaklar var.Odada küçük bir pencere,yerde atılacakmış gibi duran minicik televizyon ve yere halı niyetine serilmiş örtü olmasa bomboş bir oda denilebilir.Bu oda Som'un ailesinin evinin iki odasından en büyük olanı.Som'un babası bu odayı Som için hazırladı.Diğer odada karısıyla birlikte kalıyor.Som'un babasının Som için hazırladığı oda önceden tamamen kapalıydı.İki odalı evi aldıklarında babası Som'a bu odada kalacağını söyleyince Som aşırı üzülmüştü.Som'u çok seven babası eve bir marangoz getittirmiş ve maddi durumunun yetmeyeceğini bile bile odaya bir pencere açtırmıştı.Bu pencere minik odaya farklı bir hava kazandırmıştı.Som buradan bakıp dışarıdan geçen insanları izleyebiliyordu.Bunun için çok sevinmişti ama babasının bir süprizi daha vardı.Babasının çalıştığı fabrikanın müdürü eskiyen televizyonlarını babasına vermişti.Bu Som'u daha da sevindirmişti.Artık evlerine televizyon geldiği için sevinirken başına çok kötü bir olay gelecekti.

Yıl 1952

Bazen ölmek istediğim olmuştu ama sonradan bu isteğim geçmişti.Fakat şimdi bu isteğim geçmiyordu ve her geçen gün dahada şiddetli olacaktı.
Bu gece gerçekten ölmek istiyordum.
Evin arka bahçesindeydik.Annem hıçkırıyor bense ağlamak için kendimi zorluyordum.Şiddetli bir şekilde yağmur yağıyordu.Üşüyord
um ama eve giremiyor ve soğuktan çatlamış ellerimi cebime sokamıyordum.Yani kıpırdayamıyordum.Öylece ayakta hıçkıran anneme,onu sahte cümlelerle teselli eden halama,evin bahçesinde koca bir çukur kazan Efendi Zhong'a,ağlayarak Kur'an okuyan amcama ve amcama nefretle bakıp Meryem Ana'ya dua eden papaza bakıyordum.Kimse benim üşüdüğüm gibi üşümüyormuydu,bir tek benmi üşüyordum ? Bir an önce bu sahnenin gözümden silinmesini bekledim.Bu mezar bu ağlayış,bu teselli,bu dua...Hiçbirine inanmıyordum.Daha doğrusu babamın öldüğüne inanmak istemiyordum.Ama inanmak zorundaydım.Bunu hissediyordum.Kendimi zorlayarak amcamın yanına gittim.Konuşmaya çalıştım:
"Babam nasıl öldü?"
Amcam bana bakmadan cevap verdi:
"Papaza sor o daha iyi bilir"
Merakla amcamın yüzüne baktım ama hâla Kur'an okuyordu.Bende papazın yanına gittim.Daha birşey söylemeden papaz bana sarıldı ve sesli bir şekilde dua etti
"Meryem Ana seni korusun Som."
Başım dönmeye başlamıştı.Bulanık görüyordum ve bütün sesler beynimde yankılanıyordu.Hıçkırık sesi,teselli sesi,çukuru kazan kazmanın sesi ve papazın okuduğu duanın sesi hepsi birbirine karışmıştı.Hele en son papazın okuduğu dua..."Meryem Ana" sesi beynime bir boğuk bir ince şekilde geliyordu.En sonunda dayanamadım ve
"Biri bana ne olduğunu açıklayabilirmi ?" diye bağırdım
Amcam okuduğu şeyden kafasını kaldırıp bana baktı.Sonra yanıma geldi.Yanıma gelmeden önce papazın onu dürtüklediğini gördüm. Ağır ağır konuşmaya başladı:
"Baban fabrikada çalışırken üzerine ağır bir metal düşmüş."
"Nasıl düşmüş ?"
"Fabrikada onun üst katında çalışan makine arızalanmış ve taşıdığı metal babanın üzerine düşmüş."
İnanamıyordum.Babam bu kadar basitmi ölmüştü.Hemen eve girdim ve babamın hazırlamış olduğu odama gittim.Odanın ortasında duran minik televizyona baktım.Babamın bana bunu getirdiğinde ne kadar mutlu olduğumu hatırladım.Benim mutlu olmam için herşeyi yapmıştı babam.
Başım dönüyor,karnım ağırıyordu.İçimde çok şiddetli bir şekilde kusma isteği vardı.
Televizyonun yanına oturdum.Gözlerim ağırıyordu.Kendiliğinden kapanıyordu.Kapandığını her hissettiğimde geri açıyor sonra yeniden dalıyordum.Başımı televizyona dayadım ve vücudumu bıraktım.Kısa bir sürede uyumuşum.

1.Bölüm:Genç Kızın Ölümü

Uyandığımda sabah olmuştu.Pencereden bakıp güneşi görünce nedense şaşırmıştım.Babam ölmüştü.O öldü diye hiçbirşeyin doğmaması gerekiyor gibi hissediyordum.Hatta benim var olmam bile yanlıştı.Bende ölmeliydim.Zaten dün geceden sonra ruhum ölmüştü.Bedenim de ölse ne değişirdi ki ? Fakat annem aklıma gelince bu düşünceyi hemen kafamdan attım.Annem benimde ölümüme dayanamazdı.Zaten intihar edemeyecek kadar korkaktım.