Daar zaten ik en m'n familie in de logeerkamer. De ramen waren dicht en de gordijnen ook. Mijn zusje, Elise, die acht jaar is zat op het bed. Ik ging naast haar zitten. Stilletjes draaide ze haar hoofd en keek in m'n ogen. Haar licht bruine oogjes straalde in het beetje zonlicht dat door de gordijnen scheen. Ook mama lag op het bed. Zij keek niet blij. Ze kon alleen maar denken aan papa en broertje die drie dagen eerder waren opgehaald door de Nazi's. Mama, die ondertussen rechtop was gaan zitten voor Elise gaf een dikke knuffel aan Elise tewijl ze in haar oor fluisterde dat alles wel goed zou komen. Elise stond op en wandelde voorzichtig naar de wc. Ze deed de deur open, ging binnen en dan deed ze de deur weer dicht. Ik stapte rustig naar mama en vroeg of het wel goed zou komen, maar daar antwoorde ze niet op.
Zo gingen lange dagen voorbij. De ene al wat langer dan de andere, maar we moesten wel altijd muisstil zijn. Plots hoorde we het geluid van een busje waar zeker 10 of 15 mensen in kunnen. Elise die juist uit de wc kwam had het geluid ook gehoord. Ze bleef lijkbleek staan. Ik trok haar snel naar binnen.
