Gece

HASAN

Konuşamayıpta sustuğum, ağzımdan çıkan kelimelerin göz yaşlarına dönüştüğü günlerim vardı. Hayatımda herkese yer vermezdim. Hele ki bir kadına, benim yanımda hiç boş yer yoktu. Her zamanki yürüdüğüm boş mahallede yürümeye devam ediyordum ki gözüme çarpan gölge ile olduğum yerde durdum. Saat gecenin 12'siydi. Karartıya doğru yürüdüğümde arkası dönük,deli gibi etrafına bakan kızı gmrdüm. Korkmuşa benziyordu. Elimi omzunun üstüne koyduğumda aniden bana dönüp elindeki silahı yüzüme doğrulttu. Tek kaşımı kaldırıp yüzümü ifadesiz tutmaya devam edince kısa saçları olan kız silahı indirdi ve uzun uzun sutratıma baktı. İkimizin sessizliğini tiz ve titrek sesiyle bozdu.
"Beni korkuttun!"
Kaşlarımı çattım ve suratına bakmaya devam ettim. Bu kadar ufak bir kızın, o silahı nasıl tytabildiğine bir anlam verememiştim.
"Kimsin ufaklık?"
"Gece ben. Lütfen bu silahla ne yapacağımı,bu saatte burada ne işimin olduğunu ve benzeri sorular sorma."
Yalvaran gözlerle bana bakan kızın önünden geçip söylendim. Elindeki silaha göre çok ufaktı...
"Umurumda değilsin."
Sonu görünmeyen cadde'de yürümeye devam ettim. Ufak bir kızın oyunlarıyla uğraşamayacak kadar kafam doluydu. Ondan iyice uzaklaştığımdan emindim. Ayağımın yanında patlayan silahı duyunca yanıldığımı anladım. Amacı neydi bu kızın! Gözlerimi irileştirip arkama mekanik bir şekilde döndüm. Suratıma çözemediğim bir ifadeyle bakan kıza doğru adım attım ve baş parmağımı kaldırarak konuştum.
"Bana bak ufaklık!"
Tek kaşını kaldırıp silahı elinde ustalıkla döndüren kıza hayretle baktım. Ne yapmaya çalıştığını anlayamıyordum.
"Bakıyorum."
Gözlerimi abartılı bir şekilde devirip nefesimi sinirle dışarı bıraktım. Gerçekten çocuktu.
"Oyun oynayacak vaktim yok vuracaksan vur vurmayacaksan ayağımın altından çekil!"
Uzaylı görmüşcesine suratıma bakan kıza gülmek istesemde yüzümü sert ve otoriter tutabilmeyi başarmıştım. Soru sorar gibi başımı yana yatırınca gözlerini kırpıştırdı ve konuştu.
"Seninle bir işim yok."
Arkamı dönüp yürümeye devam ettim. Burası gazilerdi. Elinde silahla gezen insanları çok görmüştüm,bir kaç kere vurulmuştum bile ama bir kızı üstelik bu kadar küçük bir kızı ilk defa görüyordum. Merak etmiyorda değildim. Düşünmemeye çalışarak sokağın sonunda oturan İsmail'in yanına oturdum.
"Hoşgeldin abi"
Hoşbuldum dercesine başımı eğdim. İsmail'i uzun zamandır tanıyordum ama şu birkaç aydır buluşup konuşmaya başlamışdık. Gerçekten harbi çocuktu ve hayatıma alıp çıkartmayı düşünmediğim nadir insanlardan bir tanesiydi. En azından beni güldürebiliyordu.
İsmail'le oturup uzun uzun konuştuk. Konuşmak iyi geliyordu. En son eve gidip sıcak bir duş aldım ve yatağa kendimi teslim ettim. Ufak kızı düşünmeye başlayınca uyku beni çoktan kollarının arasına almıştı.
★★★★★★★
Sabah kalktığımda aklımdaki kıza lanetler okudum. Düşünmemeye çalışarak kafamı yastığa geri koydum. Gerçekten güzel bir kızdı. Ufak bir burnu, ufak dudakları,iri gözleri ve uzun kirpikleri vardı. Makyaj kullanmadığını yüzünde belli olan çillerinden anlamıştım.  Kafamın üstünde bulutlar varmış gibi kafamı ikş yana hızla salladım. Öğlene kadar uyumak istiyordum. Neredeyse yarım saat yatakta döndükten sonra yataktan kalktım. Uyku tutmuyordu. Dolabı açıp akşam için içki olup olmadığına baktım. Fazlasıyla içki dolu olan dolabın kapağını gülümseyerek kapattım. Bu gün olan iş görüşmem aklıma gelince gülen yüzüm anında soldu. Kendime sağlam bir küfür savurup ,beyaz gömleğimi ve siyah kotumu giydim hızlıca. Saçlarımı arkaya yatırıp,güneş gözlüklerimi taktım ve evden çıktım. Şirkete yakın olduğum için yürümeyi tercih ettim. Sabah bu sokakların gece olduğundan daha ıssız olduğunu farkettim. Biraz yürüdükten sonra şirketin kapısından içeri girip bu ortama hiö ait olmadığımı bir kez daha anlamış oldum. Ben daha çok, siyah sporcu atletim,düşük bel siyah pantolonum ve dağınık saçlarım ile rahat gezmeyi severdim. Şirket sekleterinin odasına kapıyı tıklatıp 'gir' demesini beklemeden girdim. Gmzlerini önündeki dosyadan kaldırmayan adam "buyrun" dedi.
"Hasan Taşcan ben. İş görüşmesi için geldim."
Adam kafasını dosyadan kaldırıp bana dik dik baktı. Tam yumruk atmalık bir suratı vardı.
"Yan taraftaki odada oturun."
Daha fazla dayanamayacağımı düşünüyordum. Nedensiz bir şekilde insanlardan nefret ediyordum. Odanın kapısını sertçe kapatıp yan oda dediği yere geçtim. Kimse yoktu. Gözlerimi duvarda gezdirip 'sigara içilmez' tabelasının olup olmadığını kontrol ettim. Olmadığından emin olunca cebimdeki sigaradan bir dal yaktım. Tam dudağıma götürüp içecekken sigaramı elimden alan kıza baktım. Giydiği siyah mini elbise ve sürdüğü koyu kırmızı ruja rağmen hala bu kadar masum görünmesi adaletsizlikti. Sabırla ayağa kalkıp çenesinin altına gelen saçlarına dokundum ve dudağımın sağ kısmını yukarı kıvırdım.
"Neden iki gündür kaşınıyorsun güzellik?"
Sarı kaşlarını olabildiğince çattı ve yine tiz sesiyle konuştu.
"Dün üzerimde pantolon vardı ufaklık diyordun. Şimdi bu elbise var ve güzellik diyorsun! Siz erkekker böylesiniz işte. İğrenç birer yaratığa benziyorsunuz!"
Kısacık saçlarını elinin tersiyle geri itti ve uzaklaşmaya başladı. Size yemin ediyorum, arkasından aptal gibi baktım. İnanılmazdı! O daha bir çocuktu ve aklımdan çıkmıyordu. Sadece bir çocuk! Gömleğimin üç düğmesini açıp yerime oturdum. Bu kızı daha fazla görmek istemiyordum. Canımı sıkmaya başlamıştı. Bu iş yerinde çalıştığı ortadaydı. Henüz bir çocuğu kim böyle bir şirkete alırdı ki? Hızla odadan çıkıp merdivenlere yöneldim. Asansörü bekleyemeyecektim. Yolda hem hızla eve doğru yürüyüp hemde ismail'i aradım.
"Efendim abi?"
"İsmail içkileri al ve gaziler dağında beni bekle."
Cevap beklemeden tekefonu suratına kapatıp eve geçtim. Üstümdekikerden kurtulmam gerekiyordu. Hızla üstümdeki gömleği çıkartıp siyah sporcu atletimi üstüme geçirdim. Altımdaki kota dojunmadan çıktım evden. Bu günün çok boktan bir gün olduğunu aklıma kazıyıp, gaziler dağının dik yokuşunu hızla tırmandım. Uzaktan görüğüm İsmail'i görmek bile neşemi yerine getirmişti. Bu günümü İsmailin dertleri için ayıracaktım...