...
Kendimi bile tanımayan ben, size nasıl anlatabilirim? Sadece deneyeceğim, denemeye çalışacağım...
Ben, kendimi güçlü sanan, içindeki karanlığı ışıkla aydınlatmaya çalışan, kalbimden tek tek dökülen ve yere düşen umut kırıntılarını tekrar bir araya getirmeye çalışan, herkese çok fazla değer verdiğimden sürekli kaybeden, insanlara rezil olmaya alışkın, dıştan mutlu ve enerjik gözüksem bile içimin hep ağladığı, zaman zaman ölüp; birileri beni mutlu ettiğinde ise içimde herhangi bir çiçeğin tomurcuğu açtığında sonra bunun saçma olduğunu düşünüp onu kökünden söken bir kızım ben... Kendime birisini örnek alıp hayatımı düzeltmeye çalışan bir kızım ben.. O kişi ise Amber Liu... Ona teşekkür ederim.. En azından hayatım biraz olsa bile onun sayesinde düzeldi. Ve Kübra Ablam... O beni her zaman destekleyen ve içimde sökülemeyecek derece dayanıklı çiçekler (benim kökünden sökemeyeceğim kadar dayanıklı çiçekler) açmasını sağlayan, onları hergün sulayıp sevgiyle büyüttükten sonra onları "eğer ben gidersem ne yapar?" düşüncesiyle hayatın gerçeklerine alıştıran ve öğreten bir insan. Ona da çok teşekkür ederim...
Sanırım benden bu kadar...Diğer sayfada görüşürüz...
