Güven Kokan Sardunya

Yeniden Merhaba Hayat!

Sardunya Yılmaz

Yine yeniden normal bir sabah gibi araladım gözlerimi saate baktığımda okul saatimin biraz geçtiğini gördüm biraz da ne demek tam 5 dakika! Aceleyle tuniğimi giyerken bir yandan da dişlerimi fırçaladım şalımı elime aldığım gibi kapıya doğru koştum.! Sanırım 1 inci derse yetişemeyecektim,kapıdan çıkarken kapıcımız olan Salim abiyi gördüm ve Ona:

—''Selamun Aleyküm!Salim abi Allahın nuru üstünde olsun''dedim.

—''Bizim kız yine geç kalmış okula, Allah senin asıl yardımcın olsun Sardunya''

—''Teşekkürler Salim abi.Allahısmarladık.''

Koşa koşa otobüse yetişmeye çalıştım tabiki benim kadar uğursuz bir kız yine kaçırıvermişti otobüsü.Eğer yarımsaat daha beklersem 2 inci derse bile geç kalacaktım tabiki Sardunya bu riski alırmı?!aldım elime çantamı koşturdum okula!bir an nefesim duracak sandım,içimdeki sese kulak verdim''O nasıl bir koşma şeklidir Sardunya tam bir maratonluk kızsın''deyiverdi.Açıkcası içimdeki sesleri dinlerim çünkü içimdekisesler benim saf ve temiz hallerim.Okula vardığımda 1 inci zilin sesini duydum ardından ise öğrencilerin koşup bahçeye inmelerini.Aslında bende böyleyim zil aralarında bahçeye iner alırım elime kitapı birde kahvemi otururum bir banka okurum.Hatta sınıfta ''Kitap Kurdu'' denildiğim ve dahada kırıcı olan ''Asosyal Kurdu'' var.Asosyal olmak benim elimde değildi.Hatam insanlara güvenmemekse beni idam bile edebilirler.Geçmişte yaşadığım onca şeyden sonra ''güven'' kelimesi çok ağır kalır.Acaba benimgibi Asosyal birileri varmıdır diye düşündüm? Acaba beni analayacak bir kişi varmıdır? Çağrılarıma ses verecek beni duyacak birivarmıdır?İnanıyorum O kişi bir gün beni bulacak ve çağrılarıma ses verecek.Birden dalıp gittiğimde karşımda Müdire Hanım Bayan Selmiye Nuran Melek ÖZDEMİR'i gördüm.Bu kadının her ismini aklıma getirdiğimde gülmem geliyor olabilir ama o bakışlarından sonra gülme hissim gırtlağımda takılı veriyor.Bu sefer bir bahanem yoktu zaten kolay kolay geç kalıp yalan söyleyen bir kız değildim kendi hatalarımı korkmadan cesur bir kızdım.Ve müdire hanım tam konuşacakken bunları söyledim.Oda beni susturup:

—''Sardunya sus artık! senle önemli bir şey konuşmam gerek odama gidelim'' dedi.

—''Müdire Hanım söz bidaha geç kalmayacağım bu sondu bakın benim siccilim ter temiz kirlenmesin domestosla bile geçmez''diyiverdim.

—''Sardun'ya esbiriyi bırak ve odama gidelim korkama iyi haber.''

Odaya gittiğimizde Müdire Hanım koltuğuna oturdu ve benimle biraz konuştu.Asosyalliğim onuda rahatsız edmiş anlaşılan.İnsanlar beni yargılamasın ben böyleyim ve halimden gayet memnunum kitaplar benim dostum ve sırdaşlarım başka kimseye ihtiyacım yok.

Sanırım....''Sardun'ya senin birine ihtiyacın var bir dosta bir arkadaşa kitaplar sana yardımcı olamaz O kişiyi bekleyen sen değilmiydin?'' dedi iç sesim.Evet ilk defa kendimi farklı düşünceler içinde bulmama sebep oldu.Gerçekten O kişi gelicekmiydi? Gelecekse ne zaman gelecekti?Ve Kapımı ne zaman çalacaktı? Daha da önemlisi beni anlayıp empati kurup bana güven kazandırabilecekmiydi?''Güven'' ne büyük kelime ama.Her insana her sıfata verilmez!''Gelecek kişi biran önce gel!'' diyiverdi iç sesim.O kişi gelecek ve beni burdan çekip alacak bundan eminim!

1.Sayfa Sonu...

H.E.