Â
7 yıl önce -anne ve babamı kaybettikten sonra- bu evden gitmiÃ…Ÿtim ve tek akrabam olan John amcanın yanına yerleşmiştim.Ama bakın yine burdayım.John amcayla beraber... Buraya gelmemizin birinci nedeni ev sahibinin biz evden kovması -tabi ev sahibine göre tek neden kirayı geciktirmemizmiş. Buna kim inanır? John amcadan nefret ediyor- İkinci neden ise burayı gerçekten özledim. Anne ve babamı bir trafik kazasında kaybettim.O kazadan sadece ben sağ çıkmıştım.Bu göründüğünden can sıkıcı... Bu eve kazadan sonra adımımı atmadım.Şehirden biraz-yarım saaatlik yol- uzak bir yerde.Bizim evin dışında bir kaç ev daha var etrafta ve gerisi ormanı kapsıyor.Â
Özlediğim kokuyu ciğerlerime çektim. John amca yan evi inceliyordu.(yan ev giriş bölümündeki ev..) "Ne oldu?"Bakışlarını takip edi neyi incelediğini kestirmeye çalıştım. "O ev boş mu?" dedi bakışlarını ayırmadan. Aslında kazadan önce birileri oturuyordu.Ama şimdi boş olduğu her halinden belli.Boyoları dökülmüş ve pencereleri bizim pencerelerden bile daha çok yıpranmıştı. "Sanırım" dedim.Bavulu elime alıp evimizin kapısına yöneldim.Uzun zamandır kullanmadığım anahtarı kilide yerleştirdim.
Derin bir nefes alarak kappıyı açtım.Aslında kapının gıcırdamasını bekliyordum ama eskisi gibi oldukça sağlam gözüküyordu. Arkamı döndüğümde John amcanın gözü hala yan evdeydi.Yaşlandıkça insanın meraklılığı arttığı kesin. "John amca..."Gözlerini kırpıştırıp bana döndü. "Efendim Mary" "Hadi,içeri gel." Arabanın bagajını kapatıp kendi valizini aldı.Salona doğru ilerlerken göz ucuyla arkamdan gelip gelmediğini kontrol ediyordum.Neyse ki merakı geçmişti.Şimdilik. Pazartesi günü-yaz tatili sona erip- okulların başlaması fikri canımı sıkarken birde evi nasıl eski haline getirebilirim diye düşünüyordum.Â
Toparlamam gereken ve yerleştirmem gereken çok birşey yokru.Çünkü evde herşey yerli yerindeydi-Hiç bir şeye dokunulmamaış- Çatallar,kaşıklar bile. Ama heryerin temizlenmesi gerekiyor.Bu hiç bana göre değil... Salonda koltukların üstündeki beyaz örtüleri kaldırınca anılar beynimde karıncalanmaya neden oldu.kafamı iki yana sallayıp kurtulmaya çalıştım. John amcaya elimle oturmasını işaret ettim. "Ben valizleri çıkarayım."dedim yarım ağız gülümseyerek. Başını sallayıp geçiştirdi.Â
Üst kata çıkıp John amcanın valizini eskiden geldiğinde kaldığı odaya bıraktım.Kendi odamın önüne gelince durdum.Birkaç saniye bekleyip kapıyı açtım.Herşey eskiden nasılsa öyleydi. Babamdan yaşıma göre büyük bir yatak istemiştim.Rahatıma düşkün biriyim... Yatağımın üstünde duran beyaz çarşafı açtığımda -onu bile almaya gelemediğim- yatağımın üstündeki ayıcığım bana gülümsüyordu.Derin bir nefes alıp valizi yere bıraktım. Odadan çıkıp merdivenlere yönelirken göz ucuyla anne ve babamın odasına baktım.Sanırım o odaya girmeye cesaretim yoktu.
---Neredeyse bütün haftasonunu-Molly ve Harry nin yardımıyla-evi temizleyerek geçirmiştim.Yarın pazatrtesiydi ve bu yeni bir okul yılı demek. Hava kararmaya başlamıştı.Odamdaki pencereden yaprakları sararmış ağaçları izliyordum.Ki yaprakları sararmış olsada hala yeşil kalmakta direnen yapraklar vardı.Ağaçları izlerken yan evin önüne bir araba park edildi.Benim yaşlarımda-veya enfazla bende 1-2 yaş büyük-biri evin içinden çıkıp arabaya yaklaştı.O evin boş olması gerekirdi...Â
