Drakenjongen

proloog

Ik had gedacht dat ze nu wel zouden stoppen,  maar nee het werd alleen nog maar erger. Ze begonnen er me nu nog mee uit te lachen omdat ik zogegd zelf te zwak was om iets tegen hen te doen. Conclusie: ze geloofden me niet.  Maar of ze dat nu deden of niet, ik sprak de waarheid: David was echt mijn broer en ik hij had mij echt beloofd om voor mij op te komen.  Langs de andere kant was het wel logisch dat de pestkoppen me niet geloofden, want David leek echt niet op mij. Hij had dan misschien wel hetzelfde zwarte krullende haar als mij maar, hij was groot terwijl ik, Antony,  klein en mager was. En met klein bedoel ik echt klein. Ik was zestien en nog maar een meter 40 groot.  Dat was  een van de redenen dat ik gepest werd. De pestkoppen zelf waren allemaal jonger dan mij maar ze waren wel groter. Normaal zou iemand van zestien wel tegen een groepje 14ers opkunnen maar zo was ik niet. Ik was onzeker, verlegen,  en een kampioen in dingen doen mislukken. Daarom had ik een grote angst voor belangrijke momenten, bang dat ik iets ongelooflijk stoms zou doen. En toevallig stond zo'n belangrijk moment vandaag te gebeuren. Het was vandaag 13 september en dan komen er elk jaar mensen uit het kamp, die zoeken dan uit wie van ons geboren is met een speciale gave. Dat doen ze alleen met de 16 jarigen omdat dat de leeftijd is waarop de gave zich ontwikkeld. Dit jaar was ik aan de beurt. Het kamp lag in een ander land:" tirein " het buurland van het onze : "grinovich". Dat kwam omdat er in dat land veel meer magie te vinden was dan bij het onze. Hier waren mensen met speciale gaven de enige bron van magie. Terwijl daar een overdosis magie aanwezig was.

Nou ja er zou wel één groot voordeel zijn aan als ik naar dat kamp zou gaan: ik zou de pestkoppen nooit meer zien