Όσο έστριβα το τσιγάρο μου παρατηρούσα την παιδική χαρά. Βέβαια, δεν μπορούσα να την δω ξεκάθαρα μίας και είχα ξεχάσει τα γυαλιά μου στο σπίτι, αλλά το θέμα δεν είναι το τι βλέπεις μα το τι αισθάνεσαι και εγώ εκείνη τη στιγμή αισθανόμουν ένα παστέλ μπλε, και στην παιδική χαρά, το χρώμα που θα την χαρακτήριζε είναι ίσως το παστέλ ροζ, έτσι μαζί έκαναν το μωβ.
Μωβ. 3 γράμματα, 2+6+5+1+7. 21. 2+1 κάνει 3. Αυτή τη στιγμή λοιπόν, νιώθω πάρα πολύ μωβ. Αν και δεν θα έπρεπε, δεν θα ήθελε να νιώθω μωβ, ωστόσο, του αρέσει όταν νιώθω μπλε.
Μπλε. Όπως τα μάτια του στο φως του ήλιου. Μπλε. Όπως ο καπνός που βγαίνει από τα πνευμόνια μου. Αλλά τέλος με τα χρώματα.
Προφανώς και δεν έχετε βγάλει γρι από όσα λέω. Η αλήθεια είναι, πως ούτε εγώ έχω ιδέα τι γράφω. Η αλήθεια είναι, πως ούτε εγώ έχω ιδέα τι κάνω ή γιατί το κάνω μερικές φορές. Όπως τώρα, δεν ξέρω γιατί σας μιλάω. Πιθανότατα γιατί δεν έχω κανέναν άλλο να το κάνω. Πιθανότατα γιατί έχω ένα φρικτό πονοκέφαλο από το πρωί. Πιθανότατα γιατί εκείνος πάντα έλεγε πως ο εγκέφαλός μου είναι πολύ ακατάστατος. Πιο ακατάστατος από το δωμάτιό μου, αλλά αυτό δεν έχω όρεξη να το μαζέψω. Πιο ακατάστατος από τα ακουστικά μου που μπερδεύονται πάντα τις πιο ακατάλληλες στιγμές, πάντα, λίγο πριν κοντέψω να καταρρεύσω και το μόνο που θέλω είναι 2-3 νότες από πιάνο ώστε να καταφέρω να βγάλω τα μάτια μου από το κλάμα, και οι πεταλούδες να κρεμαστούν από το στομάχι μου.
Μιλάω πολύ, έτσι δεν είναι; μάλλον σταμάτησες να διαβάζεις, αλλά δεν πειράζει, δεν τα γράφω για σένα. Δεν τα γράφω για κανέναν. Δεν τα γράφω για να βγάζουν νόημα. Τα γράφω μόνο για να ξεφύγω από την προσωπική μου κόλαση. Και ναι, ετοιμάζομαι να σπάσω την όμορφη γυαλιστερή φουσκίτσα στην οποία περιέχεται η ιδέα σου για την κόλαση, όπως και όλες οι υπόλοιπες ιδέες σου. Η κόλαση λοιπόν, δεν είναι κόκκινη. Βασικά, είναι η πρώτη φορά που δεν βρίσκω χρώμα για να περιγράψω κάτι. Η κόλαση λοιπόν, δεν έχει ούτε τερατόμορφα πλασματάκια με ουρίτσες, ούτε φωτιές έχει. Η κόλαση λοιπόν, είναι ένα όμορφο μπέρδεμα, θα μπορούσα να προσθέσω, πως η κόλαση είναι αυτός, και πως ακόμα, η κόλαση είμαι εγώ.
STAI LEGGENDO
Νοσταλγία
PoesiaMom, my depression is a shapeshifter One day it's as small as a firefly in the palm of a bear The next it's the bear On those days I play dead until the bear leaves me alone I call the bad days "the Dark Days" Mom says, "try lighting candles" But wh...
