Sa gabing ito, tangan-tangan ko ang iyong kamay at sabay nating pinagmamasdan ang kalangitan. Pansin kong napakalalim ng gabing ito, walang anumang ingay ang naririnig. Marahil nasasapawan ng ingay na ‘di naririnig, ingay na nagmumula sa kaibuturan ng pareho nating puso. Walang mga salitang binibitawan. Naiintindihan kasi natin ang sitwasyong ating kinalalagyan, walang mga salitang makapagbibigay-hustisya sa hirap na ating pinagdadaanan. Alam nating pareho kung anong klaseng pagsasama ang mayroon tayo – isang pagsasamang hindi tumatalima sa kung anong katanggap-tanggap sa lipunang ating ginagalawan. Kaya hindi rin ako nagtatakang hindi nakikiayon ang kapaligiran sa tunay nating nararamdaman.
Alinman sa mga ito, sinusubukan kong hindi indahin. Ang mahalaga, sa mga sandaling ito, ikaw ang aking kasama. Ngayon, ikaw at ikaw lang ang mahalaga. Sana nga habambuhay tayong mamamalagi sa sandaling ito kung sa’n tayong dalawa lang ang importante’t wala nang iba. Sana nga ganun na lang palagi. Gaya ng gabing ito, sana’y bawat araw, linggo, buwan at taon ay sa 'tin din.
Napakarami nang nangyari mula ng gabing ito. Naalala ko kung paano kita nakilala, bago pa magsimula ang ikalawang semestere ng ating unang taon sa kolehiyo. Noo’y hinahanap ko pa kung saan ang aking lugar sa pamantansang ito. Huli na nga masyado kung ikukumpara sa iba. Sabi ko, lumipas na ang higit sa limang buwan, dapat gamay ko na ang kultura rito at kung paano makitungo sa ibang tao pero hindi. Sa katunayan, ang mga kaibigan ko nga noong haiskul ay may kanya-kanya nang mga grupo. Animo’y ako pa ang napag-iwanan, walang permanenteng kasama.
Sambit ko sa 'king sarili, malalaman kong tunay na mahalaga ang isang tao kung siya’y nagtagal sa kabila ng paglisan ng iba. Dali-dali kong sinuri ang aking buhay at nalungkot nang wala akong ‘ni isang mahanap na nagtagal. Napakasakit na makarating sa realisasyong ito. Sumagi sa aking isipan na totoo – kung paano ako pahalagahan ng ibang tao’y hindi kapareha ng pagpapahalaga ko sa kanila.
Habang naghahalo-halo ang mga emosyong ito sa aking kalooban – lahat ng damdamin ng pangamba sa kung anong mangyayari sa hinaharap, pagkabagot bunga ng paulit-ulit na siklo ng paglimot at paghahanap ng bagong makakasama – nakilala kita. Nakilala kita sa ‘di ko inaasahang pagkakataon. Nakilala kita kung kailan kita pinakakailangan. May outing noon ang ating organisasyon at isa ka sa mga pinakamaingay, hindi kamukha kong napakatahimik at nasa isang sulok lang. Isa ka sa mga iilang taong lumapit sa’kin at laking tuwa ko sapagkat sumama ako sa outing nang wala akong kakilala. Nagbakasakali lang akong may mahahanap akong mga bagong kaibigan at nagkatotoo nga.
Nakapag-usap tayo na para bang tayo’y malapit na magkaibigan kaagad. Pagkatapos ng ilang araw mula nang magkita tayo, nagulat ako nang iyong maikuwento kung paano ka rin iniwan ng mga taong mahalaga sa’yo nang walang pasubali. Naikuwento mo rin kung paano ka nahihirapan sa iyong pag-aaral sa pamantasang ito at kung gaano kalaki ang inaasahan ng iyong pamilya mula sa’yo.
Sino ba naman ako, sambit ko sa aking sarili, isang taong kakakakilala mo pa lang, upang pagsabihan ng mga problema mong napakalalim? Napakagaan sa pakiramdam na pagkatapos ng lahat ng aking pinagdaanan, biglang may taong papasok sa buhay ko na nag-ukol ng napakataas na lebel ng pagtitiwala sa’kin sa loob ng napakaikling panahon.
Umabot na rin sa puntong ang ating pag-uusap ay tungkol na sa mga walang-kabuluhang mga bagay. Pati kung anong kinain mo noong nakaraang umaga, kung paano ka nahuli sa pagpasok sa una mong klase bilang nagpuyat ka sa kaka-internet. Naikuwento mo rin kung paano ka nakaidlip at nang magising, bumaba sa babaang ‘di mo dapat babaan – lahat ng ito, naikukwento mo sa’kin. Lahat, mula sa pinakawalang-kwenta hanggang sa mga seryosong usapin, naikukwento mo. Hanggang sa lagi na kitang makasama kumain, mag-aral, maglibot sa kung saan-saang lupalop ng campus ng school kung saan taayo nag-aaral, manood ng mga napaka-cheesy na pelikula at napakarami pang iba. Kaya nga kasama kita ngayong pagmasdan ang mga tala sa gabing ito.
