Annemin uyandırmasına kalmadan saatimi kurmam gerekenden 2 saat öncesine kurmuştum. Elimi telefona atıp kapattım alarmı. Banyoya doğru yol aldım. Güzelce banyomu yaptım, dişlerimi fırçaladım,saçlarımı düzleştirdim. Bugün oldukça heyecanlıydım hayallerimin ülkesi Güney Kore yolculuğum 2 saat içerisinde başlayacaktı. Hazırlanıp mutfağa geçtiğimde annem şaşkınlıkla bana bakıyordu." Keşke bu dakikliğin her zaman olsa" diye ufak bi sitem etti. 1 ay boyunca evde olmayacaktım. Annemi her şeyiyle özleyeceğime emindim. Kardeşim ve bi babam yoktu çünkü. Babam da kardeşim de her şeyim sevgili annem olmuştu. Annem ve babam ben 5 yaşındayken boşandı. Hayal mayel hatırlıyorum arada kavga edişlerini anneme uyguladığı şiddeti...O yüzden bende yıllardır görüşmek istemiyordum o adamla. Bunları düşünürken annemin sesi ile irkilidim. "Hadi kızım kahvaltı yap". Canım kahvaltı istemiyordu. Bi an önce yola koyulmak istiyordum. Annemle yavaş yavaş kapıya yönelik. Annem hafif ağlamaklı oldu.
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
"Merak etme anneciğim sadece 1 aylığına gidiyorum. Gidip geleceğim hemen. Ha sonra temelli gideceğim ama haberin olsun. Belki sen de fikrini değiştirir benimle gelirsin ne dersin?"
- Yok kızım yok oralara bana göre değil. Sen git gez, dolaş biraz kendine vakit ayır yeni arkadaşlar edin. Ama beni de her gün aramayı ihmal etme tamam mı güzel kızım?
"Tamam anneciğim tamam! Ama ben şimdi gitmezsem uçağım beni beklemeden Kore semalarına süzülecek" dedim gülerek :). Annemle vedalaştım, öpüştük,koklaştık. Annem arkamdan bu kova su dökmeyi de ihmal etmedi.
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
Kapımızın önüne gelen taksiye atladım. Camı açıp anneme el salladım. Ağlamaklı yüz ifademi bir kenara bırakıp gülümseme yerleştirmeye çalıştım :). Taksi hareket ederken" Seni seviyorum Fatma sultan " dedim. Anneme genellikle bu kelimeyi kullanırdım. Onun da çok hoşuna giderdi. Havaalanına yaklaşmak üzereydim. En yakın arkadaşım olan Büşra'ya mesaj attım."Kanka ben havaalanına yaklaştım haberin olsun". Dün telefonla konuşmuştuk. Havaalanına gidince haber ver demişti. Kore'ye gidince annemden sonra özleyeceğim bi kişi de kesinlikle Büşra idi. Onunla 6. Sınıftan beri aynı okullardaydık. Kardeş gibi olmuştuk. Hatta ona da Kore'ye benimle birlikte gel diye az baskı yapmamıştım ama bütçesinin yeterli olmadığını söylemişti :( Havaalanına vardım valizimi verdikten sonra uçak bekleme alanına geçtim. O da ne!!!! Gördüğüm şey karşısında kalakaldım.
Umarım beğenirsiniz arkadaşlar. Devamı yakında gelecek :)
