Babam cerrah benim. Bu yüzden pek babakız vakitlerimiz olmaz. Bazen evimizin önünden geçen insanlar evimizde yaşasalar neler neler yapacaklarını, ne kadar mutlu olacaklarını konuşurlar. Evet evimiz çok güzel, belkide birçoğunun hayaline sahibim. Ama hayallerini yaşamıyorum. Babam yalnızca cerrah değil. Dedem ölmeden önce bütün mirasını babama bırakıp öyle vefat etmiş bu yüzden babamın çalıştığı hastane aynı zamanda babamın. Hastanenin en üst katında odasının içine bir oda yaptırdı vefattan sonra. Geceleri acil hastalar, zengin ve ünlü olanlar... Birçok çeşit hasta geliyor ve babam hastanenin dedem sayesinde sahip olduğu isminin ve markasının tarih olmasındansa geceleri odasının içinde yaptırdığı yatak odasında kalmayı tercih ediyor. Babam eve nadir gelir olmuştu. Evde günlük düzenli gelen aşçı ve temizlikçi akşama doğru çıkarlar. Ayda birde havuzu temizlemek için bir çocuk gelir gider. Onun dışında yalnızca Asya hanım bizim evde yatılı kalır. Ben ona abla derim genelde. Babamın yokluğunda yalnız kalmamam için Annemin bilinmezliğinde eksik kalmamam için hep benimledir. Hiç evlenmemiş zaten, arada bir sabahları annesini görür geri gelir. Benim annem mi? Benim annem dedemin vefatı sonrası babamın ihmallerini fırsat bildi, bir öğlen yanıma gelip ben gidiyorum dedi. E bende filim izlemekten uyuklar haldeyim, güle güle anne çabuk dön deyip sarıldım ona. Ama o bana sarılırken sıkı sıkı sarıldı, uzun uzun baktı bana. Umursamamıştım... Annem bizi terketmişti, benden habersiz benle vedalaşmıştı. Babam o akşam eve geldiğinde annenden mesaj geldi dedi. Mutfakta makarna yiyordum, yanıma oturdu ve uzun uzun bakmıştı bana. Bu gün size ne oluyor dememe kalmadı babam hiç beklemediğim anda kalbimi sökmüştü sanki. Bir cerrah olarak gerçekten koparsa o kadar acımazdı. Ondan sonrası yalnızlık. Mutluluksa evimizin önünden gelip geçenlerin hayallerinin içindeki anılardan ibaret. Asya abla benim için hayatından vazgeçti denebilir halen de öyle. Yalnızlığım, mutsuzluğum bir başka ama en çokta anneme bir hoşçakal diyemedim diye bir buruk içim. Nefret edemiyorum sevgim, özlemim izin vermiyor...
Bu gün ara sıra yaptığım gibi sahip olduğum tek ailem babama gittim. Onu odasında çalışırken izliyor sıkıldıkça hastanenin koridorlarında geziniyordum. Giriş kapısında hava almak istedim ama ambulanslar ve hastalar içimi dahada burkuyordu. Hastanede babam girişi pek kullanmaz, yakınlarını kaybeden bazı insanlar nedense hesap sormak istercesine kızıyorlarmış babama. E birde gazeteciler umurlarında olmayan ünlülerin sağlık durumunu öğrenmek için sorguluyorlar yakaladıkları doktoru. Bu yüzden babam hastanenin arka tarafına tek kapılı bir çıkış yaptırdı. Bende oraya gidiyordum, hastanenin en altkatındaki koridorun sonunda yukarı doğru çıkan dümdüz bir merdüvenden çıkıp kapıyı araladım. Dışarıdayım arka taraf girişe kıyasla öylesine sessizdiki gözlerimi kapayıp şehri dinlediğimde hastaneden yükselen sesleri duyabiliyorum. Aniden hırsız var maskeli biri ilaçları çaldı diye bağırtılar duyunca hem meraktan hemde korkudan içeri kirdim. Asansöre koştum hemen babamın yanına çıkacaktım. Asansör geldiğinde birşey beni içeri çekti. O kadar hızlıydı ki karşı koyup çığlık atmaya bile yeltenemedim. Saniye geçmedi hemen stop tuşuna bastı. Artık onu görüyordum. Deriden bir maske taktığı için korkutucu dursada gözlerini görebiliyordum. Şaşkınlıktan suspus olmuştum. Öyle derin bakıyorduki gözleri, kalbim yerinden çıkıcak gibi atarken onu tanımak istemiştim. Hayatımda ilk defa yüzümü dahi görmediğim birini nedensizce tanımak istemiştim. Ben ben değildim, sanki beynim beni kontrol etmeyi bırakmıştı. Buranın başka çıkışı var mı diye sordu bana. Korktuğu gözlerinden anlaşılıyordu.Nedensizce ona yardım etmek istemiştim. Peki ya ben tanımadığım bir hırsıza gözlerine baktıkça onu merak ettiğim için yardım mı edecektim, yoksa yalnızca babamla benim kullanıp bildiğimiz o çıkışı bilmiyor gibi yapıp, hastane polisleri gelene kadar zaman kazanıp, o korkulu gözleri, maskeli korkunç yüzü ele mi verecektim?
