Ölümün Eşiğinde ki Umut

1.BÖLÜM

Ve en sevdiğim müziği dinliyorum şuan.Pera'dan "Sensiz Ben"Normalde bir şarkıyı iki üç defa dinledikten sonra sıkılırım ama bu şarkı öyle değil.Çünkü derin izleri var bende.İki ay önce tam evleneceğimiz an  nedeni bilinöeyen bir şekilde aniden ölen erkek arkadaşım Burak bana çıkma teklifi ederken söylemişti bu şarkıyı.Sahi size hiç bahsetmedim Burak'tan .İsterseniz bu büyük aşkı en başından size anlatayım.

Burakla üniversite ikinci sınıfta tanıştık.O Gazetecilik bölümünde okuyordu bende edebiyat.Bir gün ben okulun kantinin de tek başıma yemek yiyordum.O günde tesadüfen bütün kantin hınca hınç dolmuştu.Sadece benim yanımda tek kişilik bir yer vardı.Bayan olduğum için erkekler yanıma gelmiyordu.Kızlar da sanki sosyeteden çıkmışlar gibi okulun kantini yerine daha yakın yerlerde bulunan restorantlarda yemek yiyordular.Ben o kadar acıkmıştım ki etrafımda ne olup bittiğine hiç bakmadan önümde ki yemeğimi yiyordum.Yemeğimi bitirince sağımda ki boş sandalyeye bir baktım ki Burak.Ben onu tanıyorum ama o beni tanımıyor.O an nedense içimde bir kanat çırpıntısı hissettim.Onu gördüğüme artık ne kadar şaşırdıysan  yaklaşık kırk saniye öylece yüzüne baktım.Onun beni dürtmesiyle kendime geldim.İlk başda biraz kızardım ama sonra benimle ilgilenmediğini anlayınca içime bir rahatlık oturdu.Hiç rahatsız da değildim bu durumdan.Oda benim gibi çok acıkmıştı galiba.Tabletinde bulunan bütün yemekleri silip süpürdü.Aslında bu kadar fazla yemesine şaşırdım. Çünkü fiziği düzgün olan bir erkek nasıl bu kadar çok yemek yiyebilir ki.Dalyan gibi erkekti maşallah.Yay gibi kaşlar,simsiyah saçlar,ela renkte gözler.Boyuda yaklaşık 1.90 cm kadar birşeydi.Acaba ona aşık olmayan kız varmıydı."Aman Allahım yoksa bende mi aşık oluyorum"cümlesini malesef ki dışımdan söyldiğimi Burağın bana bakarak gülmesinden anladım.Biraz önceye ait rahatlık ayağı kalkıp yerini alevlere bıraktı.Yanaklarım bir domates gibi kızardu adeta.Aç olan insanlar beni o halde görseler menemen yapıp yerlerdi büyük ihtimalle.O an nasıl bir utanç içerisindeysem artık bir hışımla bulunduğum yerden ayrıldım.Bahçeye çıkar çıkmaz derin bir nefes aldım.O anki yaşadığım utancı belki de ilk defa yaşıyordum.Yaşadığım skandaldan dolayı yaklaşık beş dakika falan kendime gelemedim.Yanımda bir dostum bile yoktu ki onlara anlatayım derdimi.Neyse ki çok vakit geçmeden en yakın arkadaşım Merve geldi.Kız daha merhaba diyemeden ben yaşadığım şeyi eksiz bir şekilde ona anlattım.Oda Burak gibi bana bakarak güldü.Benim için zor olan bir durum olsada galiba bu diğer insanları eğlendiriyordu.

Aradan yarım saat geçtikten sonra Merveyle beraber okulun arkasında ki çimenlik alana gidip biraz uzandık.Ben tabi yine yakınarak Merve'nin kafasının etini yiyordum.O esnada uzaktan bize doğru gelen bir karartı gördüm."Allahım olamaz"diyerek kafamı çantamın altına soktum.Ben saklanma çabası içerisinde iken o uzakta ki karartı iyice belirginleşmiş üç boyutlu olarak tam da karşımızda duruyordu.Sanırım saklanmayı beceremedim.Zaten neyim doğru düzgündü ki oda olsun.Burak elinde bulunan kitapları benim önüme doğru fırlattı."Neden şimdi öyle birşey yaptı ki" ki.Onunla konuşmak için fırsat arıyormuş gibi arkasından seslendim;

-Hey sen! Ne idi bu yaptığın şimdi.Artist havası mı katmak istiyorsun.Ben senin o artisliğini alır çöpe atarım tamam mı.Kendini beğenmiş pislik,ukala...

Böyle böyle saydırıp durdum.Oda sanki çok hoşuna gidiyormuş gibi dikkatlice bana bakarak gülümsüyordu."Nede güzel dişleri vardı.Keşke ben ölene kadar konuşsam sende beni dinleyip böyle o inci gibi dişlerini göstererek tebessüm etsen"ne diyordum ben ya.Hani diğer kızlardan farklıydım ben.Çocuğun nerdeyse ağzına düşecektim.Oda sanki benim konuşmamı istiyormuş gibi hiç susturma tenezzülünde bulunmadı.Sonunda ben sıkıldığım için sustum.Ben susunca Burak konuşmaya başladı.

-Sayın Menessa Fidan.İsminiz bu galiba.Kitapların üstünde  yazıyor.Yani kitaplar bana değil size ait.Lütfen olayın aslını iyice öğrenmeden asla ön yargıda bulunmayın.Söylemiş olduğunuz lafları acemiliğinize veriyorum.Dua edin kitapları getirdim.Aksi takdirde onları çöpde aramak zorunda kalabilirdiniz.

Aman Allahım yine rezil oldum.Bir gün de iki defa rezil olmak bana çok geldi.Bu sefer utançdan kızarmakla yetinmeyip kulaklarımdan da duman çıkıyordu."Nasıl bakmadım ben o kitapların üstüne.Gazetecilik okuyan insanın elinde ne işi var edebiyat kitabının.Ah aptal kafam ah.Yine yaptın yapacağını."O an arkamı döndüğümde Merve'yi göremedim.Olacakların farkındaymış gibi ben onu yakalamadan kaçıp gitmişti bile.Şimdi kendi başımın etini rahatlıkla yiyebilirdim.

"Nasıl bakacaktım ben onun yüzüne.Her gördüğüm yerde yine utançtan yüzümü çantanın altına mı saklayacaktım.Böyle ilk karşılaşmamı olur.İnsanlar kaza eseri çarpıştığı insanlara aşık olsun bende beni azarlayana.Bir dakika , bir dakika.Ben aşık mı oldum.Bu olamaz.Kalbimin bugün haddinden fazla atmasının nedeni bu mu yoksa.Kalbim çarpıyor anladık peki bu yanaklarımın kızarması da ne idi böyle.Korktuğum başıma mı geldi yoksa. Allah kahretsin..."

#Beğendyseniz lütfen oylayıp yorum atabilir misiniz.

#Instegramadan da desteklerinizi bekliyorum=eda29_arsln

#İkinci bölüm çok yakında daha uzun bir şekilde sizlerle inşallah