Net zoals elke week zouden we met ons alle samenkomen op zaterdagavond in Rotterdam. We hadden een jaar geleden een zaal gekocht in het zuiden van Rotterdam. Het was best een dure aankoop maar we hadden veel over voor onze vriendengroep.
*POV SARA*
Ik propte mijn laatste stukje chocolade binnen en wierp een blik op de klok. Het was 17u32, over een uurtje zouden we samen komen. Ik opende de deur van mijn kleerkast en pakte snel een broek en een shirt van de plank. Ik wurmde mijn hoofd door het gat van mijn favoriete t-shirt en bekeek mezelf in de spiegel: 'Chocolate doesn't ask silly questions, Chocolate understands'. Er verscheen een grijns op mijn gezicht, 'Top shirt.' Ik liet me met een plof vallen op mijn bed en staarde naar het grijze plafond. 'Ik hoop dat de tijd snel voorbij gaat.'
Gelukkig ging een half uur later de bel. Pris & Toine zouden me komen ophalen. Ik greep mijn telefoon van onder mijn kussen, rukte mijn jas van de kapstok en liep de trappen naar beneden. Bij het openen van de deur gaf ik Pris een dikke knuffel en bekeek ik Toine eens vies. 'Tsss', siste Toine. 'Laten we gaan!', zei Pris snel, die een ruzie wou vermijden. We stapten allemaal in de auto en meteen zette ik het volume van de radio op maximum. Toine draaide met zijn ogen. 'Rij maar gewoon', zei ik bijdehand. Na een half uur rijden en vele liedjes later kwamen we aan in Rotterdam. Ik telde de auto's en zo te zien waren we weer als laatste. Toine had het ook door en mompelde: 'weeral'. Ik maakte mijn gordel los en de auto stond nog niet helemaal stil maar toch opende ik de deur en sprong ik eruit. Ik hoorde Toine in de verte nog schreeuwen: 'BEN JE HELEMAAL GESTOORD OFZO?!' Ik trok me er niks van aan en liep op Drena en Isabelle af om ze een dikke knuffel te geven. Niet veel later joinde ook Pris de groepsknuffel. Natuurlijk begonnen we meteen te rodellen en alle nieuwtjes te bespreken. Ik kon van ver horen hoe de jongens zuchtte en één van hun zei: 'typisch.'
Na iedereen te begroeten gingen we naar binnen om onze wekelijkse ontmoeting te vieren. Max had natuurlijk weer gezorgd voor drank en Toine had zijn box bij zodat de sfeer er zeker goed in zat. Na wat dansen en praten zei Drena opeens: 'Laten we ons vragenspel doen!!' Ik schreeuwde luid: 'Jaa!' en ook de rest ging akkoord.
Zoals gewoonlijk stelde Toine zo van die kutvragen en ook zijn standaard zin was aanwezig: 'Oooo, ik zou dat niet pikken!!'. 'Hou je bek!', reageerde Drena geïrriteerd. We schoten allemaal in de lach en zoals elke week hadden we veel fun. 'Guccigang' kwam op en Toine wierp een blik op Max, hij had meteen door wat hij bedoelde. Ze stonden beide op en begonnen als spasten te dansen. De meisjes keken elkaar aan en haalde hun schouders omhoog: 'Waarom ook niet?' Ook hun begonnen mee te dansen. Toen het liedje afgelopen was gingen we half bezweet terug zitten en gingen verder met het spel.
Net toen ik aan de beurt was viel de muziek ineens stil. Toine stond recht en pakte zijn box vast. Hij bekeek de box goed maar hij stond nog steeds aan en de batterij was ook niet plat. Ineens klonk er een zware stem uit de box en Toine verschoot zich kapot hard. Hij gilde als een meisje en uit schrik liet hij de box op de grond vallen. Iedereen was stil voor eventjes maar toen schoot ik in de lach: 'Hahaha!' De rest begreep me niet echt en Isabelle vroeg: 'Wat is er zo grappig?''Het is weer een 'goede' prank van de jongens!!', zei ik zelfverzekerd. Alle meisjes schoten in de lach. De jongens keken elkaar aan met verwarde gezichten. 'Wow, jullie zijn echt goede acteurs!!' en ik kreeg een slappe lach. Maar toen de gezichten van de jongens bekeken en de ernst in hun ogen zagen veranderde onze lach in een onzekere stem. 'Dit is geen g..grap?', stamelde Drena.
'Die stem zei toch iets van: Vos terminus enim prope est?', zei Pris bang. Iedereen knikte voorzichtig ja. 'Jullie einde is nabij', mompelde Max. Je kon de angst van onze gezichten aflezen. Zelf Drena haar uitdrukking was bezorgd. Ineens vielen de lichten uit en werd alles zwart voor onze ogen, ik hoorde enkel een krijsende gil die langzaamaan verdween in de verte.
