Günlerden bir gün gelmişti hayatıma birden görmüştüm onu gülüyordu gülüşü çok mutlu ediyordu insanları her zaman gülerdi hiç somurtmadan onu somurturken görmek imkansızdı aşık olmuştum ona her gün onu görmek için kampüste hep gezerdim nerede bu gülen çocuk derdim herkese öyle tarif ederdim onu gülen çocuğu gördünüz mü ? hiç kimse anlamıyordu beni ama ben yılmamış idim her gün gülen çocuğu aramaya devam etim ve en sonunda kampüsün kantinin de buldum onu ve gine gülüyordu etrafında kızlar vardı kıskanmıştım onu daha ismini bile bilmiyorken benimsin diyordum ona çok seviyordum onu kampüste görmek yetiyordu bana ama
biliyordum bir gün benim olacaktı er yada geç benim olacaktı ben cesaret edemiyordum onun karşısına çıkmaya seni seviyorum demeye cesaretim yoktu ya kabul etmeseydi yüzüme bile bakmayıp gitseydi ne yapardım o zaman ben onu hepten kaybetmektense beklemeyi seçmiştim oturup beklemeyi her gün onu görmek için bahçeye çıkıyordum beni fark etsin diye yanından geçiyordum ama o beni yine fark etmiyordu bir kez fark etse ne olacaktı ki her gün ağlıyordum artık ben onu bu kadar severken o beni fark etmiyor bile üzülmüştüm kalbim kırılmıştı ama ondan vazgeçememiş idim. Hep onu sevmeye devam etmiştim bir gün benim olacaktı biliyordum hani büyüklerimiz derdi ya bir şeyi çok istersen senin olur diye bende onu çok istiyordum ve beklemem gerekiyordu fakat bir şeyler yapmam lazımdı önce onun arkadaşlarından ismini öğrenmiş tim açılsa mıydım diye düşünüyordum ama onun sevgilisi vardı bekleyecektim herkes ayrılmazlar diyordu üzülmüştüm yine onları hep mutlu görüyordum ama o mutlu olsun yeterdi benim için benim olmasa da olurdu 1.dönem bitmişti onsuz onu görmeden uzun bir zaman geçmişti ve 2.döneme başlamıştık bu sefer her şey daha güzel olacaktı emindim bu sefer hislerimi söyleyecek idim fakat hayla o kızla çıkıyordu ilk hafta geçmişti sanki gülen çocukla biraz daha yakınlaşmıştık az kalmıştı sanki biraz daha dayanmam gerekiyordu beklemeye alışmıştım zaten ve bekliyordum ve birden öğrenmiştim gülen çocukla sevgilisi kavga etmişlerdi ayrılacak idiler sevinse miydim üzülse miydim bilmiyordum ve üstünden 1 hafta geçmişti tamamen ayrılmışlardı artık gülen çocuğa açılmam gerekiyordu önceleri bakışıyorduk sadece ve gülen çocuk bana yaklaşmıştı sohbet etmiştik biraz olacak demiştim bu iş az kalmıştı biliyordum ve gülen çocuk bir gün seni evine bıraka bilir miyim diye teklifte bulunmuştu çok sevinmiştim evet tabi ki de bıraka bilirsin demiştim ve o gün çok güzel bir gündü mutluydum yarın bir daha bırakacaktı hemen yarın olmasını istiyordum ama oda beni seviyor muydu ki merak ediyordum yarın sabah kampüste görmemiştim onu merak etmiştim başına bir şey mi gelmişti acaba meraktan ölecektim biraz kavgacı bir çocuktu ne olmuştu acaba derse girmiştik ders bitmişti çıkmıştık bana bakıyordu ve gülümsüyordu ne olmuştu ki acaba merak ediyordum artık çıkış gelse de buluşsak diye bana gelip çıkışta seninle önemli bir şey konuş cam demişti iyice meraklanmıştım ne diyecek idi acaba ve kampüs bitmişti buluşmuştuk geziyorduk bir yere oturalım demişti ve bir kafeterya ya gitmiştik oturmuştuk o anlatıyordu ben dinliyordum çok tatlıydı daha çok aşık oluyordum ona her geçen gün daha çok bağlanıyordum ona ve en sonunda elimi tuttu ve benimle çıkar mısın ? demişti şaşırmıştım ama çok sevinmiştim ve sımsıkı sarılarak evet diye haykırdım herkes bize bakıp gülümsemişti alkışlıyorlardı bizi ve hayatımdaki en çok mutlu olduğum günü yaşamıştım iyi ki varsın gülen çocuk .
Kısa bir zaman geçmişti üstünden çok mutluyduk biz ve gülen çocuk birden dönmüştü bana doğru hoş geldin hayatıma hayatımın prensesi demişti sevinmiştim hoş bulduk prensim diye seslenmiştim ona o ise gülümsemişti bana bakarak ve birden bire sarılmıştı bana seni seviyorum hayatım demişti çok garip geliyordu aslında o kadar zaman ayrı ve uzak kalmıştım ondan birden bire bu kadar yakın olmam ilginç geliyordu ve bir korku sarmıştı içimi bir daha gider mi ? giderse geri döner mi ? korkmaya başlamıştım ama beli etmiyordum gülen çocuk hep gülüyordu ben ise korkuyordum bir korku sarmıştı tüm vücudumu belki onu kaybedecek bir şeyi yoktu ama benim kaybedecek bir aşkım vardı o aşkı yaşayıp yaşatan erkeğim vardı her geçen gün içim de biraz daha korkuyordum gidecek mi diye peki ama neden gidecekti artık her geçen gün daha çok korkmaktan sıkılmıştım ve karar vermiştim yarın sabah gidip ben seni kaybetmek istemiyorum diyecektim . . ve sabah olmuştu kampüse gitmiştim prensimi arıyordum ve kısa bir süre sonra bulmuştum ona doğru korkak ve yavaş adımlarla yürüyordum ona doğru ve o gine gülüyordu çok mutluydu birden bana doğru dönmüştü yanıma gelmişti sana bir şey söylemem gerek demişti peki demiştim ve birden bütün kampüs etrafımıza toplanmıştı ve o kısık seslerle seni kaybetmek istemiyorum kadınım demişti o an şaşırmıştım ne diyeceğimi bilmiyordum tutulmuştum susmuştum ve birden bire gözlerime bakarak eler i mi tutmuştu ve benim olur musun demişti sadece benim olur musun ? demişti evet demiştim ve sarılmıştık birden bire bütün kampüs alkışlamaya başlamıştı ve o anda emindim artık ben onun o benim olmuştu ve herkese haykırmıştık birbirimizi sevdiğimizi o bana bakarak gülüyordu ben ona bakarken gülüyordum inanması zor bir şeydi benim için o kadar uzak kalmaktan sonra birden bire sevgili olmamız bu kadar yakın olmamız bu kadar bağlanmamız ilginç geliyordu ama güzel de geliyordu mutluydum artık hiç üzül çektim bundan sonra mutlu olacaktım hani her kız beyaz atlı prensini bir gün bulacaktı ya ben bulmuştum Prensimi İşte O Anda Seni Çok Seviyorum PRENSİM .
