İNTİKAM ATEŞİ

1. BÖLÜM:Annemi Kaybettik

Bugün okullar tatil oldu.Karnemi alıp bir an önce eve gidip anneme göstermek istiyorum.Tabi ondan önce yapmam gereken bir şey var .Babamın mezarına gitmek .Onu o kadar çok özledim ki .Öldüğünü hala kabullenemiyorum.
Biz önceden çok zengindik.evlerimiz,arabalarımız , yazlıklarımız, her şeyimiz vardı.
Babamın uzun zaman önce işleri kötüye gitmeye başlamış. Bundan bize hiç bahsetmemişti.Çünkü babam beni de abimi de çok severdi. Ve asla üzülmemizi istemezdi.Bu yüzden de iflasın eşiğinde olduğumuzu bize söylemedi. Kendi başına halletmeye çalışmış.Ama malesef başarılı olamamış.Aldığı iflas haberi sonrası kalp krizi geçirdi ve doktorların bütün müdahalelerine rağmen malesef babamı kaybettik.Annem bu habere dayanamadı o da felç geçirerek yatağa mahkum kaldı.Ben ,abim ve annem teyzemin yanına İzmir'e gelmek zorunda kaldık.Önceden her şeyimiz varken şimdi sığıntı bir şekilde teyzemlerin evinde kalmak zorunda kaldık.

°°°°°°°
Babamı ziyaret edip eve dönerken kapıda bir kalabalık olduğunu gördüm .Aklıma gelenin başıma gelmemesi için Allah'a du ettim. Koşar adım eve geldim .Karşımda gördüğüm manzarayla elimde karnem ile olduğum yerde dondum kaldım. Hayır hayır bu gerçek olamazdı hayır bu bir rüya hatta kabus olmalı.Beni kapıda donuk bir şekilde gören abim hemen yanıma koştu ve bana sarıldı.Ben de ona sarılmak istedim ama sanki bütün vücudum buz kesmişti hareket kabiliyetimi kaybetmiştim.Karşımda annemin cansız bedeni .Öylece beyaz çarşafın içinde uzanıp yatıyordu. Gözleri mosmor.
Abim beni olduğum yerden hareket ettirmek istercesine sallıyordu

''Zeynep! Zeynep abicim bana bak .
Bana bak Zeynep''

Abimin sesi bana boğuk boğuk geliyordu. Sanki yavaş yavaş duyma yetimi kaybediyordum. Abim kendime gelmemi sağlamak istercesine bana tokat attı. Ve bir yandan da konuşmaya devam etti.

''Zeynep abicim an-annem yok artık .O öldü .Annemi kaybettik Zeynep''

Abimin bu lafları üzerine sanki üzerimden kaynar sular döküldü. Küçük adımlarla annemin yanına ilerlerken gözümden akan yaşlara engel olmaya çalışmıyordum. Sanki gözümden akan yaşlar acımı daha da hafifletiyordu. Yada ben öyle olmasını umuyordum.
Annemin başucuna karnemi koydum ve sakince gözlerimden yaşlar akarak anneme anlatmaya başladım
''Bak annem sana karnemi getirdim .Sana söz vermiştim ya hani sınıfımı bu sene birincilikle bitiricem diye bak işte başardım anne senin sayende senin bana olan güvenin sayesinde bunu başardım anne .Hadi anne bana sarılmayacak mısın ? Afferin benim Zeynebime demeyecek misin anne ? Hadi anne hadi kalk ! Sen de bırakma bizi biz sensiz ne yaparız anne ?
Bir anda omzumda hissettiğim el ile arkamı döndüm abim beni avutmak istercesine.

''Zeynep abim hadi kalk . Hem bak annem artık daha güzel bir yerde.Cennete gitti annemiz.Babamın yanına ''
Abimin bu sözleri üzerine artık kabullenmem gerektiğini anladım.

*******
Annemi defnettikten sonra eve o kadar çok taziyeye gelen de olmadı. Babam iflas ettikten sonra hiçbiri bir gün olsun kapımızı çalıp da bir şeye ihtiyacınız var mı diye sormadı.Yani anlayacağınız hepsi iyi gün dostuymuş.Benim bu sene lise bitti Üniversiteye gideceğim -tabi eğer gidebilirsem- abim ise üniversiteyi bu sene bitirecek .Benim ise daha hangi üniversiteye gideceğim belli değil. Zaten acımız bu kadar büyükken bunları düşünemiyorum bile.Zaten bundan sonra burada nasıl kalacağımızı bile bilmiyordum.Teyzem onların evinde kalmamızdan pek hoşnut değildi.Eniştem de öyle. Bu nedenle burada kalmak bundan sonra bize daha zor gelecek .

*******

Abimle kapının önünde öylece sessizce oturup gökyüzüne bakıyorduk. Sessizliği bozan ben oldum.
''Abi''
''Efendim Zeynep''
''Annem artık yok dimi''
Abim bir an duraksadı. Sonra acı bir şekilde iç geçirerek bana döndü ve