Μείνε Δυνατή

Ο πρώτος άνθρωπος. (I)

Έχετε γνωρίσει και εσείς ανθρώπους που σας χωρίζει η μεταξύ σας απόσταση; Ανθρώπους που θα κάνατε τα πάντα για να τους δείτε για άλλη μια φορά. Ανθρώπους που νιώθετε ότι αυτή η απόσταση μεγαλώνει τα αισθήματα. Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι εξαιτίας της απόστασης όλο αυτό που έχετε δεν μπορεί να κρατήσει. Και η αλήθεια είναι πια; Ότι εσείς κάθεστε στο κινητό με τις ώρες χαζεύετε παλιές συνομιλίες, στιχάκια που περιγράφουν το πως είστε αυτή στιγμή, ενώ τα άτομα που αγαπάτε εξαιτίας της απόστασης δεν είναι στην ίδια θέση με εσάς, αλλά πολύ απλά προχώρησαν σε κάποιον άλλον. Αναγκαστήκατε να αποδεχτείτε την απόφαση τους να τελειώσει ότι είχατε, σαν απλά να μην συνέβη ποτέ. Σαν όλα να ήταν ένα τίποτα. Δεν είπατε ποτέ όσα πραγματικά νιώσατε και νιώθετε για αυτά τα άτομα. Απλώς αποδεχτήκατε την απόφαση τους να μείνετε φίλοι ενώ με το ζόρι ανταλλάσσετε ένα καλημέρα πλέον. Να μιλάτε. Να λέτε όσα νιώθετε. Να στείλετε ένα μήνυμα να πείτε όσα δεν είχατε την ευκαιρία να πείτε πριν. Είναι ωραίο το να μιλάς. Να εκφράζεις τα αισθήματα σου για έναν άνθρωπο. Να ξέρει ότι εσύ έμεινες, πάλεψες για σας. Να έχεις την συνείδηση σου καθαρή και όχι να σκέφτεσαι τι θα είχε αλλάξει αν του είχες μιλήσει. Πως θα ήταν τα πράγματα τώρα. Κανείς δεν θα γελάσει ή θα χλευάσει τα αισθήματα σου. Και αν το κάνει καταλαβαίνεις αυτομάτως ότι δεν άξιζε. Δεν υπάρχει ούτε λάθος ούτε σωστό σε αυτά που νιώθεις. Αυτά που γράφεις σε εκφράζουν. Εκφράζουν τον εσωτερικό σου κόσμο. Καταλαβαίνει κανείς τον χαρακτήρα σου. Την προσωπικότητα σου. Για αυτό να εκφράζεσαι. Δεν ξέρεις ποτέ που μπορεί να οδηγήσει. Μείνε δυνατός και όλα θα πάνε καλά. Οι καλύτερες μέρες θα έρθουν. Το πιστεύεις είτε όχι. Είμαι από τους ανθρώπους που δεν το πιστευόταν αυτό. Όμως μέρα μέρα τα πράγματα αλλάζουν και ενώ τώρα δεν μπορείς να καταλάβεις ότι αυτό είναι καλό που έγινε, στο μέλλον θα λες ότι καλύτερα που έγιναν έτσι. Μην κάθεσαι και κλαις. Ξέρω πως θα είσαι την στιγμή που όλα γύρω σου θα νιώθεις ότι χάνονται. Θα έχεις ξαπλώσει στο κρεβάτι σου, φορώντας τα ακουστικά για να ακούσεις μουσική, ενώ ταυτόχρονα ή θα διαβάζεις παλιές συνομιλίες ή θα διαβάζεις κείμενα σαν αυτό εδώ. Θα παίρνουν στο μυαλό σου τόσες αναμνήσεις οι γεγονότα που συνέβησαν. Κολλάς στο παρελθόν ενώ δεν σκέφτεσαι ότι η ζωή συνεχίζετε. Μην τα παρατάς τόσο εύκολα. Κάνε λίγη υπομονή ακόμα, λίγο έμεινε. Η αλήθεια είναι πως όσο δυνατή και αν προσπαθώ να είμαι δεν τα καταφέρνω. Όσο και να προσπαθώ να τον ξεπεράσω τόσο δύσκολο μου είναι. Κάθε μέρα σκέφτομαι πως ξεκίνησαν όλα. Πόσο έχει αλλάξει η ζωή μου εδώ και ένα χρόνο. Σαν χθες τα θυμάμαι. Καθόμουν στο παλιό σκουριασμένο παγκάκι στο πιο απομονωμένο σημείο του σχολείου δίπλα στις βρύσες έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να με ενοχλεί. Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι τόσο μοναχικό άτομο όσο φαίνεται αλλά μου αρέσει η ηρεμία. Μου αρέσει να είμαι μόνη. Καμιά φορά ερχόταν και ο Πάνος να μου κάνει παρέα. Είμασταν πολύ καλοί φίλοι. Ερχόταν και μου έκανε παρέα όταν με έβλεπε κάπως στεναχωρημένη λέγοντάς μου πάντα την ίδια φράση. <<Δεν βαρέθηκες να κάθεσαι μόνη σου;>> Με πείραζε και με έκανε να χαμογελάω. Είχαμε έρθει πολύ κοντά, όμως δεν ήταν καλό αυτό. Μακάρι να το ήξερα τότε. Πόσα πράγματα θα είχαν αλλάξει μέχρι σήμερα.