HAYAT

yeni bir hayat

Uyandığımda hava daha yeni aydınlanmaya başlıyordu. Zaten gözüme doğru düzgün uyku girmemişti bu gece.Babaannemin yanından ayrılmak zorunda olduğum bir geceydi çünkü. Bu zamana kadar direnmiştim ama artık buradan gitmeliydim. Iki katlı evin ikinci katından inerken son bir kez baktım yatağıma,hatıralarıma... Burada doğmuştum, çocukluğum burada geçmişti ama tabiki bunlar büyükleri ilgilendirmezdi. Onlar için önemli olan kendi istekleriydi. Merdivenlerin altındaki duvarda asılı olan aynaya baktım.Karşımda artık o küçük ezik kız yoktu .Daha güçlü bir kız vardı çünkü şimdiye kadar yaşadıklarım beni güçlü yapmıştı. Tek sıkıntım ise bunu etrafa gösteremiyor oluşumdu.Ben çok sessiz bir kızdım o yüzden içimdeki gücü sadece ben aynaya baktığım zaman görebiliyordum. Ben küçükken annemi kaybettim o yüzden babaannemin ve dedemin yanında büyüdüm.Bir ağabeyim bir de ablam var bir de küçük bir kardesim var. Onlar ayrı büyümek acı vericiydi . Ben ailemden ayrı büyüdüm tek başıma büyüdüm . Sokakta düştükten sonra tek başıma kalktım ,dayak yedikten sonra bir köşede tek başıma ağladım bu yüzden ben güçlü bir kızdım ama içimde. Bunları düşünüp yalancı gülüşümü takınıp içeri girdim . Dedem sabahları erkenden ise giderdi bir bakkalda çalışıyordu. Babannem ise kahvaltıyı hazırlayıp beni bekliyordu . Salona girdiğimde onu ilk defa pencereden dışarı bakarken hüzünlü olduğunu farkettim ama elimden bir şey gelmezdi . Babam bu sefer cidden beni yanına alıyordu. Beni farkedip bana baktığında onunda suratında yalandan bir gülümseme vardı . En az benim kadar üzgün olduğunun farkındaydım. Son kez babaannemin elinden kahvaltı ettim her zamanki tadı vermesede... Bu gün içimde ayrı bir hüzün vardı . Kahvaltı ederken tek bir kelime bile konuşulmadı. Bu evi, hatıralarımı bırakıp gitmek istemiyordum bir de dile getirebilseydim . Gerçi kime dinlete bilecektim ki ? Otobüs saat 13:00 'daydı .Yavaş yavaş hazırlanmaya başladım. Hazırlanırken ilk defa babannem bana birşeyler söyledi ama onu anlayamadım o da zaten pek konusmak istemiyordu.Herşey bittikten sonra babannemle göz göze geldim ve kendimi tutamayıp ağlamaya başladım. Ben anne sevgisi tatmadan büyümüştüm ama babannemde bana annemin yokluğunu hiç aratmamıştı , annem olmuştu artık benim . Ondan ayrılmak kolay değildi ama en son otobüsün camından el sallarken anladım ki imkansız diye bir şey yokmuş .