If we try

Hij.

De ochtend maakt hem langzaamaan wakker, lichtstralen kruipen van onder zijn gordijnen. Hij kijkt aandachtig naar het dwarrelende stof dat werd verraden door het licht. Zijn groene ogen kijken vermoeid naar de muur van de slaapkamer. Hij wordt uit zijn gedachten gehaald door zijn mobieltje: 'Het is bijna tijd waar blijf je?'
Een monotone stem weerklinkt door de kamer: 'Ik ben al onderweg.'

Hij plaatst zijn voeten op de koude laminaat vloer en loopt richting de badkamer, de weerspiegeing van een jongen met warrig bruin haar verschijnt in de spiegel.
Met een hand poetst hij zijn tanden terwijl hij met de andere zijn haar in model probeert te brengen.
Goed genoeg voor vandaag.
In zijn kamer, die nu goed verlicht is door het rijzen van de zon, loopt hij richting zijn kast.
Op een eerste blik ziet hij een donkerblauwe broek liggen en een dunne grijze trui.
Hij doet zijn schoenen aan en loopt naar de trap.

Met zijn mobieltje in zijn broekzak loopt hij geruisloos de trap af hopend zijn ouders niet te storen, zonder succes.
Een lange slanke vrouw staat in de keuken ontbijt te maken:
'Lieverd voel je je wel fit vandaag?' Geen antwoord, 'als je liever thuis blijft is dat geen probleem dan kijken we gezellig een film.'
De zachte stem van zijn moeder klinkt bezorgd maar aan haar gezicht is dat niet af te lezen.
De jongen zet een glimlach op zijn gezicht en omhelsd zijn moeder: 'ik voel me prima mam, geen zorgen maar ik ga nu.'
Hij pakt een appel uit de fruitschaal en loopt de deur uit.

De deur valt terug in het slot als de jongen zijn huis verlaat, de koude winterlucht omarmt hem als hij zijn weg maakt richting de straat.

Verderop staat een figuur met zwarte haren en een rode jas tegen een auto op geleund: 'kom op we hebben niet de hele dag de tijd.' Zijn vriend die altijd gestresst raakte van de tijd vloog haast de auto terug in en nam plaats op de bijrijders stoel, naast hem zat een jongen die bijna identiek aan hem was, zijn tweelingbroer. Zelf zat de jongen alleen op de achterbank.
Zijn laatste moment rust voordat er meer mensen zich in de auto zouden begeven ging nu in.

•••

De school gevuld met leerlingen. De gangen zitten vol met vrienden die elkaar luid aanspreken en mensen die de weg zoeken naar hun lokaal of kluisje.

'Zoals gewoonlijk.' Zijn stem die geruisloos met de wind mee ging, wordt onderbroken door een groep vrienden die hem meesleuren naar zijn lokaal, wensend dat de dag voorbij zou gaan, liep hij mee. 

Hij nam plaats aan zijn tafel achteraan bij het raam, terwijl de docent de illusie zag dat zijn beste student aantekeningen aan het maken was, ziet de jongen zelf enkel tekeningen verschijnen in zijn schrift.
Hij zat geruisloos met een oor mee te luisteren terwijl hij tegelijkertijd diep in gedachten was.

Zij vrienden waren te druk bezig met praten en lachen om hem op te merken. Ze merkte niks van zijn afwezigheid, daar is hij goed in. Zijn eigen gang gaan zonder dat het iemand opvalt. Zijn vrienden beschreven hem altijd als "druk." "Iemand die veel praat en lacht." Het was bijna komisch hoe ver ze ernaast zitten. Hem maakte het echter niet uit dat zijn ware karakter niet bekend was, zolang hij vrienden had waar hij op kon rekenen was alles goed.

Waneer de docent midden in zijn speech over de belangstelling van Engels bezig is wordt de krakende deur van het lokaal langzaam open geduwd en een figuur met lange donkerbruine haren loopt de klas binnen. Met zo klein maar snel mogelijke passen loopt ze door het lokaal, hopend onopgemerkt plaats te kunnen nemen, maar daar was het te laat voor: 'Elise, jij mag je aan het eind van de dag hier komen melden.'
Een zucht verlaat de mond van het meisje genaamd Elise, her en der werd er gefluisterd maar aandacht had de jongen er niet voor. Elise, zei trok zijn aandacht.

•••

Nog één uur, nog één uur en ik kan naar huis, slapen, eten of wat ik maar wil. Een favorite plaats om te zijn had hij niet, maar een ding was zeker. Een fan van drukke menigtes was hij zeker niet. De jongen liep slenterend achter zijn mede studenten aan, opweg naar het enige vak waar hij geintereseerd in was: tekenen. Een interesse voor kunst was zeker een van de meest opmerkelijke eigenschappen van hem. Hij zag er niet uit als iemand die in ook maar één school vak interesse had maar zeker niet in tekenen. Echter was kunst maar vooral tekenen een manier van hem om naar een andere wereld te gaan, een wereld waar niks hem kon raken en zijn eindelose fantasie zijn grenzen waren.

Eenmaal aangekomen bij het juiste lokaal nam hij plaats aan zijn gewoonlijke tafel achterin bij het raam, vaste plaatsen waren hier niet verplicht maar die plek bij het raam was de enige plek waar hij wou zitten. Het was die ene plek in het lokaal waar hij met rust gelaten kon worden. De klas stroomt langzaamaan vol met klasgenoten, elke tafel was tot nu toe bezet behalve de tafel naast hem.

De deur van het lokaal werd als laatste geopend door hetzelfde meisje genaamd Elise, haar bruine haren hingen half voor haar gezicht en zaten warrig door elkaar. Haar kleren waren anders ze waren niet warrig of door elkaar, ze droeg een lange blauwe broek met een wit kort truitje die haar schouders niet bedekte maar haar armen wel. Hij had de mode van meisjes nooit echt begrepen maar hij kon niet liegen over hoe mooi die kleren haar stonden, het paste bij haar of iniedergeval bij haar uitstraling.

Het meisje nam plaats aan de laatste lege tafel in het lokaal, de tafel naast hem. Waneer de les bijna tien minuten bezig was besloot de jongen een blik te werpen op haar tekening. Terwijl de jongen zonder moeite de opdracht aan het tekenen was, had het meisje al moeite de juiste potlood te vinden. Haar gedachten leken ergens anders op de wereld dan waar ze moesten zijn.
Ze keek geïrriteerd naar de tekening die zij gecreëerd had, slechte lijnen duidelijke vegen en geen gevoel. Het leek alsof ze wou tekenen vanuit haar hart maar haar hart simpelweg onvindbaar was voor haar.

•••

Met zijn hoofd steunend op het raam keek hij naar buiten, de muziek in de auto van zijn vriend stond hard en was typish iets voor jongens van zijn leeftijd. Hij had een voorkeur voor slomere muziek, de muziek waar een diep verhaal achter zat die je langzaam mee voerde naar de gedachtes van de zanger.

De auto stopte voor de oprit van zijn huis, na gedag te hebben gezegd tegen zijn vrienden en afgesproken te hebben hoe laat hij weer werd opgehaald begon hij zijn oprit op te lopen. Hij keek nog een laatste keer achterom naar de auto die alweer weg reed toen hem iets in de verte opviel: aan de andere kant van de straat liep een meisje een huis binnen, een meisje die hem nog nooit eerder was opgevallen voor deze dag, Elise.

~ xoxo.