Acı.
Acı, sırtımdan bedenime yayılıyor ve bu yüzümü buruşturma isteği uyandırıyordu. Kapalı olan gözlerimi yavaşça açmaya başladığımda kare şeklinde tavana döşenmiş mermerlerle karşılaşmıştım. Yavaşça kafamı sağa çevirmeye çalıştığımda boynumdaki küçük sızı ile kafamı hareket ettirmeyi kestim.
"Küçük hastamız sonunda uyandı."
Bulunduğum yatağın belimin üst kısmını denk getirecek şekilde elindeki kumanda yardımıyla biraz dikleştirince konuşan kişiyi daha rahat görmüş oldum. Kırklı yaşlarının sonunda olduğunu belli eden beyaz saçlı adam elinde tuttuğu dosyayı yatağım önündeki beyaz masanın üstüne koydu. Elindeki kaleme benzeyen fakat bir fener gibi ışık saçan şeyi gözüme doğru tuttuğunda gözlerimi bir kaç sefer kırpıştırmak zorunda kaldım.
"Kendinizi nasıl hissediyor sunuz?"
"Kötü." Sesimin kısık çıkmasıyla beraber duyduğuna emin olmak için gözlerine bakmıştım.
"Peki." Diyerek masanın üstüne koyduğu dosyayı eline aldı.
"Ailenize ulaşamıyoruz." Diyerek cümleye başladığında gözlerimi birden büyütüp hafızamı zorlamaya çalıştım.
Ailemi hatırlamıyordum.
Kendimi hatırlamıyorum.
Ben kimim?
Hikayenin kurgulanma tarihi: 28.06.2017.
VOCÊ ESTÁ LENDO
KAYIP SATIRLAR
RomanceTanıtım bölümüne göz atınız. - Tüm hakları bana aittir. Alınamaz, satılamaz, çoğaltılamaz.
