11:11

1

Μέρες τώρα προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως μπορώ να κάτσω εδώ και να αραδιάσω κάθε σκέψη μου.
Μέρες τώρα το αρνούμαι.

Μελαγχολική ή όχι, καλώς ή κακώς νιώθω τον εαυτό μου μέρα με τη μέρα να εξαφανίζεται.
Δεν νομίζω πως με αναγνωρίζω πια και δεν ξέρω αν άφησα απλά τον εαυτό μου να παρασυρθεί ή αν έχω βάλει σε εφαρμογή κάθε άμυνα μου.

Κενό.
Γίνομαι αργά αργά ό,τι με φοβίζει...άδεια. Ψάχνω ασταμάτητα κάποιον που να με κάνει να νιώσω κάτι.
'Μη στηρίζεις την ευτυχία σου σε άλλα άτομα.' λέω συνεχώς ενώ όταν το σκέφτομαι αργότερα, μου ακούγεται υποκριτικό όταν προέρχεται από εμένα.
Νιώθω πως κάπου έχω κρυφτεί και με αναζητώ απεγνωσμένα. Σε έρωτες, ακόμα και σε λέξεις ανθρώπων που δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα...

Ως άνθρωπος δεν θα σταματήσεις ποτέ να εξελίσεσαι. Πνευματικά,ιδεολογικά.
Κάπου σε αυτόν το δρόμο εγω μάλλον χάθηκα. Ίσως όλοι χάνουμε τον εαυτό μας μερικές φορές.

Δεν έχω φτάσει στο τέρμα του δρόμου αυτού, μα θα δώσω τα πάντα για να μπορέσω να το κάνω. Σε αυτό δε χρειάζομαι κανέναν πάρα εμένα...και αργά ή γρήγορα θα με βρω.