Hoe 3 Beste Vriendinnen Een Schooljaar Overleefden

Proloog

Floor kon het moment dat ze hem voor het eerst zag zo voor de geest halen. Het was tijdens gym, op de sportvelden vlak bij school. Iedereen uit zijn klas had dezelfde gymkleding van school aan, maar hij droeg een knalroze t-shirt. Op zijn rug stond met neongele letters 'Ronaldo' geschreven. Eerst had Floor hem aangezien als zo'n standaard voetbal jongetje, maar toen hij haar richting in rende, zag ze zijn gezicht pas. Het was alsof er gelijk een vonk oversloeg. Maar dan alleen van haar kant. De jongen keurde haar geen blik waardig en liep straal langs haar heen, met zijn hoofd heel ergens anders.
"Floor! Flohoor!"
"Ze is weer aan het dagdromen. Hé, wakker worden! Van Kamph vraagt je wat!"
"Wat?" Floor was weer terug in de les. Van Kamph, hun wiskundeleraar, staarde haar met een grijns aan. "Dus, Floor," begon hij, "Als je x voor deze q wilt berekenen, wat moet je dan doen als je de richtingscoëfficiënt in de grafiek moet toepassen?"
Floor werd rood van schaamte. Ze moest zich echt beter concentreren op school. Hulpzoekend keek ze naar haar vriendinnen. De y met de q delen, zei Joëlle geluidloos. Chris knikte instemmend.
"De y met de q delen." Van Kamph keek haar argwanend aan, maar knikte toen.
"Prima. Onthoud wel dat je de toets in je eentje maakt, niet met z'n drieën."
Dankjewel, fluisterde Floor. Haar twee vriendinnen glimlachten en gingen door met hun sommen.

"Floor! Kijk, daar loopt ie!"
Chris gaf Floor een por in haar zij. Ze wist wat dat betekende en keek zoekend om haar heen. "Waar?"
"Drie uur."
Floor keer naar rechts. En ja hoor, daar liep hij. Met zijn van de gel glimmende haar en vrolijke glimlach.
Joëlle zuchtte overdreven. "Jullie stalken hem heel erg, of niet?"
"Nee hoor," zei Chris grijnzend. "Floor weet alleen in welke klas hij zit, waar hij woont, wanneer hij les heeft en wat zijn lievelingseten is."
"Dat laatste niet!" Floor gaf haar vriendin een boze blik, waarop Chris nog harder begon te lachen. "Jij stalkt hem anders ook, hoor!"
"Dat is alleen om jou te helpen. Zeg, waar hebben we eigenlijk les?"
"We hebben pauze."
"Oh ja. Gaan we buiten zitten? Het is lekker weer."
"Maar binnen zit de rest." Joëlle draaide zich al om, naar de kantine toe. Chris haalde haar schouders op en liep haar achterna. Floor kon moeilijk in haar eentje buiten gaan zitten, dus haalde ze haar vriendinnen in en ging naast ze lopen.
"Ik zag trouwens dat je iemand getagd had op insta, Jo," begint Floor. "Een jongen."
"Ooeeeeh," zei Chris plagend.
"Oh, dat is gewoon een jongen uit het dorp, niets bijzonders." Hoe onverschillig ze het ook zei, het viel Floor toch op dat haar wangen kleurden. Een klein beetje maar. "Weet je dat zeker?", vroeg ze als bevestiging.
"Ander onderwerp," zei ze, haar schoenen bestuderend.
"Ga je het ons nog vertellen?"
"Ooit. Misschien. Als jullie niet stom gaan reageren."
"We zijn je vriendinnen!" Chris sloeg een arm om Joëlle heen. "Wat denk jij?"
"Ik twijfel nog steeds over jou..." Ze glimlachte en sloeg haar vriendin plagend op haar hoofd. Floor zuchtte diep. Soms wist ze echt niet wat ze aan moest met die twee, maar ze waren er wel altijd voor haar. Zo werkt vriendschap. Tenminste, dat dacht ze. Want toen was alles nog goed.

Joëlle keek om zich heen of niemand haar zag en opende snel haar SnapChat. Chris en Floor waren al naar huis gegaan en Joëlle had gezegd dat ze Duits nog even door moest lezen. In een bijna verlaten kantine voerde ze haar wachtwoord in en ja hoor, er was een snap van Mike.
Mike woonde in hetzelfde dorp als zij. Het was een klein plaatsje, iedereen kende elkaar en zat bij elkaar op dezelfde basisschool. Joëlle verhuisde er naartoe toen ze elf was en voelde zich er helemaal thuis. Mike was eigenlijk, zo lang ze er al woonde, nooit erg opgevallen, maar afgelopen jaar zag ze hem opeens overal rondlopen. Joëlle had toen pas opgemerkt hoe knap hij eigenlijk wel niet was. Hij was lang voor zijn leeftijd, wat hem een wat oudere uitstraling gaf, en zijn stralende ogen en perfecte kaaklijn maakten hem prachtig. Alsof je naar een schilderij keek.
Soms betrapte Joëlle zichzelf erop dat ze naar hem staarde. Dan keek hij haar aan alsof ze gek was en wendde ze haar blik af met een rood hoofd. Ze kon dan wel door een gat de grond in zakken.
Joëlle aarzelde even, maar opende toen zijn snap. 'Goodmoorning❤️' stond er. Joëlles hart sloeg een slag over toen ze het hartje zag, maar gelijk daarna vertelde een stemmetje in haar hoofd haar dat hij dat waarschijnlijk naar al zijn vrienden had gestuurd. Het idee dat hij haar als een 'SnapChatvriend' zag niet op een andere manier kon haar wel laten huilen.
"Joëlle! Jij ook hier?"
Een stem trok haar weg uit haar gedachten. "Hey, Tijs," zei ze, bijna zielloos.
"Je ziet er moe uit. Moet je niet al naar huis? Het is al vier uur."
"Nee, ik wilde Duits nog even doorlezen."
"Oh, oke." Tijs staarde naar de lege plek op de tafel voor haar. Ze had haar Duits boek nog niet eens gepakt! Ze voelde dat ze bloosde toen ze haar tas open ritste en het boek tevoorschijn haalde.
"Moet ik je overhoren?" Tijs ging naast haar zitten en sloeg het boek op een bepaalde bladzijde open. "Wat is 'der Gemütlichkeit'?"
Omdat Joëlle het boek nog geen één keer had opengeslagen, had ze geen idee. Ze keek even naar rechtsboven om te doen alsof ze aan het nadenken was. "Sorry, die ene vergeet ik steeds," loog ze. "Vind je het erg als ik je alleen laat? Ik moet thuis nog wat dingen doen."
Tijs glimlachte. "Tuurlijk niet. Tot morgen!" zei hij terwijl ze haar tas pakte en de kantine uitliep.
Tijs zat bij haar in de klas. Hij was groot en aardig, en Joëlle zag hem als een goede vriend. Ze had hem nog nooit boos gezien of horen huilen en hij had de flauwste humor van de hele wereld.
Pas na een uur op de fiets merkte Joëlle pas dat het regende. Ze was zo in gedachten verzonken dat een vrachtwagen haar bijna had platgewalsd, door rood was gereden en een hoop waterschade aan haar boeken had opgelopen. Morgen zou ze ze wel opnieuw kaften.