The vampire boy

1

Verlangend kijk ik naar buiten, de winter is aangebroken, mijn favoriete maand. Het sneeuw dat onder je schoenen kraakt als je loopt, de kou die ervoor zorgt dat je warme chocomel drinkt bij de haard. Tenslotte heb je ook nog kerst, het feest die je met je familie viert, of ja dat kan als je familie hebt. Ik woon al een tijdje zonder familie, mijn grootouders zijn al een tijdje dood, tantes en ooms heb ik nooit gehad, en mijn ouders en zusje zijn een tijdje terug verongelukt. Allemaal waren ze opslag dood. Dagen at ik niet vanwege de verdriet die ik had, daardoor heb ik besloten om geen kerstmis meer te vieren, ik heb helemaal niemand meer, ook geen vrienden. Ze zeiden dat ik altijd al een aparte was, waarom weet ik niet. Ik was gewoon zoals elk meisje.
Zelf zit ik te denken om ergens anders te gaan wonen, ik woon nu nog steeds in het huis van mijn ouders en zusje, ik kan ze gewoon weg niet verlaten. Ze hebben mij altijd al geholpen, volgens hun was ik niet raar. Met mijn zusje had ik ook dan best een hechte band.

Mijn zusje was ook nog niet zo oud, vijf jaar was ze, mijn moeder was op een hele jonge leeftijd van mij bevallen. Dat maakte voor mij niks uit, ik was soms een soort moeder. Als mijn ouders moesten werken, zorgde ik voor de kleine meid, als het aan haar lag hadden we elke dag een verkleedpartijtje. Stiekem genoot ik er wel van, de lach die ze dan had, zo gelukkig en niet bang of iets in die richting.
'De winter is weer aangebroken Scarlett, ik weet nog dat je altijd met mij mee wou, hoe klein je ook was.' God wat mis ik haar lieve lach. 'Ik wou dat je hier was, dan konden we weer samen naar buiten.' Een eenzame traan verlaat mijn ooghoek, ik klem mijn handen steviger om mijn mok waar thee inzit. Warme chocomel durf ik niet meer te drinken, bang voor de flashbacks die terugkomen van mij en mijn familie.
Als een zombie kijk ik door het raam naar buiten, de straat is leeg en de sneeuw valt op de grond. Er ligt nu al een aardig pak sneeuw op de grond.

'Scar, ik kom zo wel even naar je toe, ik laat je echt niet alleen.' Mijn stem klinkt schor, ik wil niet huilen, alle tranen probeer ik in te houden. Met een zucht drink ik het laatste beetje thee op en sta op, langzaam trek ik mijn jas en laarzen aan. Eenmaal buiten kraakt de sneeuw onder mijn voeten, daar hou ik van. Zo rustig mogelijk loop ik richting de plek, om vallen te voorkomen. Soms kijk ik een beetje om me heen, alle straten waar ik tot nu toe doorheen heb gelopen, waren allemaal uitgestorven, alsof ik de enige ben die hier nog woont. Het zou wel aan kerstmis liggen, iedereen gaat een paar dagen van te voren al weg. Helemaal alleen ben ik dus. Mijn jas trek ik een stukje omhoog, het is kouder dan normaal. Ze hadden gewaarschuwd voor een strenge winter dit jaar. Stevig loop ik door, op weg naar mijn ouders en zusje.
------------------------------------
------------------------------------

Welkom bij het eerste boek, het is nog niet zo erg goed maar dat gaat wel goedkomen. Dit hoofdstuk is niet geüpdatet dus er kunnen wat fouten inzitten, alvast excuses, het word zo snel mogelijk verbeterd.

Bye!