MARAL

ÖNEMLİ !!

Yorulmuştum . Ayaklarımı hissetmeyecek kadar ,bacaklarımın üzerinde duramıycak kadar bitkin,ve yorgundum . Bir caddenin kaldırımında hızlı adımlarla yürüyordum. Artık nefes alma verme işim zorlaştığından garip garip , istemsizce sesler çıkarıyordum . Rüzgarın esintisine kapılmış saçlarım havalandığında ensem azcık da olsa açıldığında ferahlıyordum , serinliyordum. İnsanların arasından geçip rüzgarın esintisini unutturacak kadar hızlı geçiyordum yanlarından süzülüyordum. Onlara kısmen yürüyüşüm koşuş biçimi gibi dursada, aynı şekilde yürümeye devam edip eve varmak istiyordum. Eve girip direk çantaları bir tarafa bırakıp koltuğa yatmak , rahatlamak varken daha 8 aylık minnos mu minnoş kardeşim Emir'e bakmak zorundayım . Gerçi Emir'e bakmak benim için bir zorunluluk değil bunu seve seve yapiyordum . Ha eve gelince de bir kenara not almalıyım 'Anneme kızacaksın 'diye. Çünkü beni arkadaşlarla beraber oturduğum cafeden alel acele çağırıp 'Biz gidiyoruz, babanın arkadaşları ile yemek yemeğe kardeşine göz kulak ol' diyip telefonu yüzüme kapatmıştı. Tepkim sadece o an şaşkınlık ve stresti . Cafe bizim eve uzak olmadığından yürüyerek gitmeyi tercih etmiştim. Ama an itibariyle pişmanlığımı dile getirmek isitiyorum. Çünkü nedense bu sefer cafe ile ev arasının o kadar yakın olmadığının kanâtine vardım. Sonunda bahçe kapısına varıp, kapıyı açıp evin kapısının kilidini tam açacakken annem açtı kapıyı . Şu 1 saniyelik süremde onu süzdügümde benden daha güzel olduğunu düşünmedim değil .
" Kızım hadi hadi . Senin yüzünden geç kaldık zaten ." diyip bir yandan beni azarlarken bir yandan da beni içeri itekliyip kendisi dışarı çıkmaya çalışıyordu . Fakat burda benim yüzümden bir geç kalınmışlık yok aksine benim sayemde o yemeğe gidiyorsunuz . Ben bakmasam o minnosuma başka kim bakacak ,diye icimden geçirdiklerimi dışarı vuracakken babam yanağımdan yumuşak bir öpücük kondurarak beni susturdu. Babama ' cevap verecektim ama ben' bakışı attıktan sonra babamda sadece gülümseyip yanıt verdi. Kısa süre içinde evden dışarı çıkıp beni evde Emir ile yanliz bıraktılar. Odama çıkıp üstüme rahat bir sey giydikten sonra salona doğru geçtim. Emir daha uyurken bende televizyondan bir kaç programa bakıp izdivaç programında durdurdum. Normalde hiç izlemem sadece denk geldi demeyeceğim . Çünkü izlemeyi sevenlerdenim ben. Bir grup ortamında ne kadar ' asla izlemem ,yalan onlar' desemde evde kumandanın bir tuşu bu izdivaç programlarından bir tanesine kayıyor. Ne kadar yalan yada gerçek olduklarını dusunmessem eğer eglenceliler aslında .
Bu düşüncelerimi ayıran Emir'in hareket etme sesleriydi . Direk yanına gidip koltuk altlarından tutup onu havaya kaldırdım. - insan bir çocuk ayılsın demek de yok ne kadar kötü bir ablayim ben? -
" Hanimişim benim prensime. Ya sende böyle tip olursa büyüyünce ben seni kıskanirim ama hep kızlarla olursun sen beni unutursun ama ben unutturmam " diyip kendi kendime gülüp yanaklarina ıslak öpücükler bıraktım. Bir an ağlamaya başlayınca yüzüm düştü . Hani ne oldu da agliyorsun. Neyden korktunda ciyakliyorsun anlamıyorum ki .
Emir'i uzun uğraşlar sonucu susturmayı başarıp ,yedirip icirip, altını değiştirip bir de uykuya daha erken dalsin diye ninni söyledikten sonra uykuya daldirdim onu.
Bugün - her zamn yaptığım gibi- gün içerisinde yaşadıklarımı bir gözden geçirmek için koltuğun yanındaki battaniyeyi kendime sardim ve koltuğa oturdum. Bugün önemi bir sey oldu mu , rezil olduğum anlar oldu mu vs. diye düşünürken aklıma cafedeyken Asya'nin bana "Maral önemli bir sey soyliycem demeyi unuttum sana eve giderken soylerim" demesi aklıma geldi. Sahi bu zamana kadar benim aklım neredeydi . Bu tür şeyleri aslında hiç unutmazdim. Oturduğum yerden meraklı bir biçimde -hafifçe - kalkıp masadaki telefonumu aldım. Hemen Asya'nin numarasını çevirdim. Bir calistan sonra..
"Alloooo?". Hay bismillah . Allahım ya o nasıl bir sesti ,erkek sesi gibi gece gece korktum cidden. Galiba onu uyandırdığım için sesi böyle geliyordu . Bu uykulu ses tonu beni çelişkiye düşürdü açıkçası . Acaba yarın mi sorsam sorumu yoksa bugün mu diye sorsam düşmüştüm . Çünkü ben uykumdam uyandırılmaktan hiç hoslaşmayan biri olduğum için onu da rahatsız etmek istemiyorum. O yuzden yarın aramaya karar verdim .
" Yok birşey sana iyi geceler."diyip öpücük sesi yolladım. Telefonu başucuma koyup ,koltuğa uzanıp yavaş yavaş uykuya kendimi teslim ettim . Bugünde benim günüm sıradan bir gün olarak sonlandı. Azcık komik ,azcık stresli... aslında her duygudan bir tutam vardı bugünden kalan. Bakalım yarınlarım ne olucak??

                              :)