Bedenim yıllarca ağırlığını taşıdı aklıma giren her bir parça yorumsuzluğun. Rüzgarın tenime dokunuşundan kadınımın sevmelerine, dört duvarın sessizliğinden kadınımın sevgi fısıltılarına, yağmurda toprağın kokusundan kadınımın parfümüne, balık ve rakının dayanılmazlığından kadınımın dudaklarına ve güneşin kızıl batışından kadınımın güzelliğine.
Hic bir zaman Al Capone olamadım. Çocukluğumda her gece yatmadan önce bir bisiklet için dua ettim ama gidipte çalamadım.. Yinede yalvardım Tanrı'ya günahlarımı affetmesi için. Her gece kadınımı düşledim, istedim adaklar adadım uyandığımda yanımda olsun diye. Gidipde tutamadım kolundan gel diyemedim.
Adaklar hayatta kaldı hayaller öldü..
Sonuç:
"YORUMSUZ"
