The black rider [Dutch story]

Hoofdstuk 14, Paint, oil and flames

New York, Dragons garage, 6 PM

Met een zachte klik sloot ik de motorkap, het was toch zo leuk en verbazingwekkend geweest om aan het zwarte monster te werken. Ik keek naar het wazige gezicht dat mij aanstaarde, het was een doodskop geworden, maar heel donker en mistig, waardoor de doodskop bijna niet te zien was. En juist dat maakte de auto nog spookachtiger.

De doodskop had zijn mond open waar de mist uitkwam. Ik pakte een van de oranje doekjes van de rijdende tafel die naast mij stond en haalde het doekje over de motorkap heen. Ik kon de gestroomlijnde randen van de auto aanvoelen, ze voelden zo vertrouwd, maar ook gevaarlijk.

Deze auto was gebouwd op snelheid, en elk patroon dat je erop zette, kon dat beeld ondersteunen of juist afbreken. Daarom was het ook zo belangrijk om je patronen voorzichtig en goed aan te brengen. Ik zette een paar stappen achteruit en keek naar het resultaat, het zwarte beest stond er elegant en gevaarlijk bij.

Een grijns verscheen even op mijn gezicht. Dit was hoe ik raceauto’s wou zien, klaar voor de strijd en zeer gevaarlijk. Alleen de aanblik alleen al van deze auto deed mijn hart opspringen en sneller slaan. Maar ik wist dat ik die gevoelens moest onderdrukken, anders zou het voor mij en James slecht af kunnen lopen. Er schoot me opeens te binnen dat ik de lachgas slang nog niet had vast gesloten. Als ik die niet opnieuw aansloot, dan zou Jack nog in grote problemen komen als hij die functie probeerde te gebruiken.

Ik vloekte even. Dat betekende dat ik het zwarte beest opnieuw omhoog moest doen, terwijl ze net helemaal schoon was. Maar ik had geen andere keus. Snel liep ik naar het controle paneel toe. Ik drukte op een paar knopjes en hoorde geklik. De klemmen sprongen vast. Het gesis van het systeem doorbrak mijn muziek, maar ik stoorde er me niet aan. Ik liet het gele knopje los toen het zwarte beest op de goeie hoogte was.

Rustig liep ik terug naar haar en liep ik onder de brug door. Ik vloekte even toen ik nergens de donkerblauwe slang zat. Paniek sloeg even terug, waar was die verdomde slang? Ik zag wel het aansluitstuk, maar zelf was de slang weg. Een kille hand leek zich om mijn hart te sluiten. O wee als dit fout ging, want dan zou het goed fout gaan.

Ik draaide me om, en rende naar het kantoor toe. Ik opende de deur en begon de lades open te trekken. Waar was die stomme zaklamp gebleven? Ik wist het niet meer. Hoe langer het duurde, hoe meer de paniek toe nam. Wat zou Jack wel niet doen als ik hem zou moeten vertellen dat ik niet meer wist waar de lachgas slang was. Dan had ik het goed verpest.

De secondes leken minuten te duren. “Shit” gromde ik toen ik de zaklamp echt niet kon vinden. Ik negeerde de roepende stem van James, waar was die zaklamp? Half met wanhoop vervuld trok ik de laatste nog dichte lade van het bureau op. De kilte om mijn hart verdween direct toen ik de zaklamp zag.

Daar was hij dus gebleven. Het kon mij even niks uitmaken dat het hele bureau nu overhoop lag, ik had die zaklamp nodig. Toen ik terug in de ruimte met de brug was, zag ik dat de brug naar beneden was. Jack stond naast James en de twee jongens waren duidelijk over iets aan het overleggen. Ik liep langs hun heen zonder ook maar een woord tegen hun te zeggen.

Ik negeerde Jack die mijn naam zei evenals James die hetzelfde deed. Ik moest die slang nog vast zetten, hoe konden ze zo dom zijn om de brug naar beneden te halen als ik bezig was met de auto die erop stond? Dit was nou de reden waarom ik het liefst auto’s niet alleen liet als ik ermee bezig was, om zulke ongelukken te voorkomen.

Gelukkig was ik had ik in een vlaag de sleutel uit het contact gehaald en die meegenomen. Anders was de auto al lang uit de garage verdwenen. Ik drukte weer op het gele knopje en de auto ging weer omhoog. In mijn ooghoeken zag ik hun vragende blik wel, maar net zoals eerst reageerde ik er niet op.

Ze hadden een grens overschreden waar ik zeer aan gehecht was, dus nu zou ik ze dood negeren. Ik hield de zaklamp in mijn vingers geklemd en liet het gele knopje pas los toen de auto weer in de goeie positie was gebracht. Ik zette een stap naar voren, waardoor de hand van James in het niks graaide. Ze waren misschien jongens, maar dat betekende niet dat zij zulke dingen zomaar konden wagen.