Beni Yaşamak

Bölüm 1

Sivri uçlu ok havada kuş gibi süzülüyordu. Onun ise kendini koruması gerekti. Çünkü o  savunmasız ve güçsüzdü diğeri ise gözü dönmüş bir avlayıcı. ilk atışında başaramadı ve daha iyi bir alet yapması gerekti. Çünkü sadece içinde hissettiği açlık denen şeyi durdurmak istiyordu. İçinde hissettiği şey kendi kendine gelişen bir şeydi. Onu yorgun ve güçsüz bırakıyordu. Bir şeyler bulmalaydı. Çünkü gittikçe içindeki his onu  iyice etkisiz bırakıyordu. Bir fikri vardı. Evet fikirler ,düşünceler... Onu o yapan şey. O düşünen varlık insandı. Onu diğer şeylerden ayıran harika bir özellik. Onun başka bir  hissettiği şey  uçsuz bucaksız kendisine  sunulan doğa.  Daha çok hissetiği, gözlemlediği mucizevi şeyler vardı.
Hayvanlar, bitkiler ,dağlar ,ovalar  daha bir çok şey...  Belki de kendisi bir mucizeydi kim bilir... Hayvanlar hissedebilen harika  yaratıklar. Onları nda içlerinde açlık denen his var... Ama insanlar gibi kurgulama düşünme gibi yetenekleri yok. Belkide tek ortak nokta açlık. Bitkiler ne hayvan ne insan. Onlar daha farklı bir atmosfer daha farklı bir canlı... 
Evet bir fikri vardı. Daha önce başka bir hayvanı etkisiz bırakan zehirli bitki. Gözlemleyerek, keşfederek avlanma taktikleri bulmuştu. Okun ucuna zehirli bitkiyi sardı. Kendini etkilemiyecek biçimde dikkatlice sarmıştı. Yavaş yavaş adımlarla ağaçların arasına daldı. Sessiz bir şekilde avını bekliyordu...
Küçük Ceylan etrafta bitkileri yiyerek karnını doyuruyordu. Güzel gözlü Ceylan her şeyden habersiz. Avlayıcısı Kaplan. Ona hızlı bir şekilde yaklaştı. Ceylanın ürperticisi sesi doğada yankılanıyordu. Kaplan avını almak peşindeydi. Bir kovalamaca sürüyordu. Güçlü güçsüzü elde etmişti. Ceylan boynundan bir darbe ile yere yığıldı. Kaplanın avı elindeydi...
Oku ile belkide saatlerce beklemişti. Pes etmiyordu. Birden kıpırtı ile hazır oldu. Oku yavaşça kaldırdı ve kendisine doğru yaklaşan kaplana doğru fırlattı. Kaplan bir acı ile savunmasız kaldı. Avına doğru yaklaştı. Avı başka bir avı avlamisti ve oda onu avlamisti. Mükemmel bir av zinciri...
Aç olduğu karnını doyurmak için direk avını yemeğe başladı. Yiyordu yedikçe kendini iyi hissediyordu. Çünkü harika bir iş başarmıştı.
Zehir Kaplanın boynunu sarmıştı. Zehiri düşünmeden kendini kaybedercesine Yiyordu. Bu harika hissi sona erdirmişti. Biraz zaman geçtikten sonra kendisini iyi hissetmiyordu. Çünkü zehir onunda vücudunu sarmıştı. Oda doğanın hakimiyetini yenik düştü...
Bunları akıl edememişti. Çünkü o ilkel çağda yaşayan ilkel bir insandı. Zaman geçtikçe keşfedecek ve aklını doğru kullanacaktı. Bu belkide yıllar alıcaktı. 
Ben her şeyi gördüm ,duydum, hissettim. Bu olaylara tanıklık ettim. Ben yüzyıllardır varım. NE Hikayeler ne yaşanmışlıklar var. İnsan artık Kaplanın boynundaki zehire yenik düşen varlık değil. insan değişti. Belkide hep yenik düşürdü belki yine yenildi. Ama bunu farklı şekilde yaşadı.
Bana × diyebilirsin ya da y fark etmez. Çünkü beni daha tanımıyorsun