Sen ki güneşin haya ettiği insansın. Cemre topraktan önce senin yüzüne düşer. Kuşlar seni görünce gerçek manada özgür. Gökyüzü maviliğini sana borçlu. Kozasında bekleyen kelebeğin umudu sensin, her daim. Kelebeğin bir günlük ömrü sensin. Sen diye girdiğim odaların diğer kapısı Allaha çıkıyor. Minareden yükselen ezan sesi tüylerimi ürpertiyor ve kalbime sen geliyorsun yine. Sen bir çocuğun gülüşüsün. Sen yetimin hüznüsün aynı zamanda. Hayal meyal yüzün düşüyor hatrıma ve ben bir küçüğün başını okşuyorum, amcalara gülümsüyorum, teyzelerle sohbet ediyorum. Sen damla merhametimin kaynağı denizsin. Sen rüyalarımın hayrısın. Sana bakabildiğim nadir zamanda gözlerim kahverenginin en güzel tonu oluyor ve havai fişekler patlıyor, en bi sevdiğinden. Sen kalbime geldiğinde bulutlar pamuk şekerine dönüşüyor, yemeye doyamadığım. Sen gidince bulutlar tekrardan bulut oluyor ve hüznüme dayanamayıp ağlıyor. Yani anlayacağın sen yağmurun yağma sebebisin. Sen yaprağın sarısı, yeşilisin. Sen dünyasın, sen ahiretsin. Sen Allaha yakınlaşmam için sebepsin. Aşkın bir sesi olsaydı yağmurun sesi olurdu. Sen yağmurun sesisin. Aşkın bir kokusu olsaydı yağmurdan sonraki toprak kokusu olurdu. Sen toprak kokususun. Aşkın görüntüsü olsaydı muhtemelen gökkuşağı ya da saf mavi olurdu. Sen anlayamadığım bir şekilde hem mavisin hem gökkuşağısın. Demem o ki sen aşksın...
