Ben lise 2 ye giden kendi halinde bi kizdim taki babam bana yediden evlencegini soyleyene kadar . Babam bana bunu deyince ben ne dicegimi şaşırdım oturdugum koltuktan sinirle ayaga kalkip. Koşarak merdivenlere dogru koştum
"Melike kizim lütfen beni dinle"
Tabiki babama bakmadim merdivenleri ciktim odamin kapisini acip kapıyı hizla carptım. Babamda arkamdan geldi ve kapının önünde
"Bu evlilik olcak sen istesende istemesende bu evlilik olcak "
Diye bagiriyodu bende onu duymamak için müzigin sesini sona verdim yataga oturdum annemin fotoğrafini elime aldim kendimi tutamadim ve ağlamaya başladim biyandan agliyor bi yandan gözyaslarimi siliyordum. Babamin dedigine göre annem ben üç yasindayken tırafik kazasinda ölmüş.
Ama ben on yaşina kadar annemin öldügüne inanmamışım. Geceleri kapının önünde onu beklermişim, Ağlarken çogu zaman beklerken yuyur kalirmişım. Öldüğüne hiç bir zaman inanmamışım. Muştan ta istanbula taşınmamızin nedenlerinden biride buymuş, ben böyle düşünürken babam içeri girki
Melike hadi yemek hazır
Ben aç deyilim siz yeyin
Elif geldi....
Ben geldimm
Hoşgeldin canim
Nasilsin canim
İyi sen
Bende ayni işte babam ve
sevgilisiyle uraşiyom biliyosun
Babam bana bakti ve kapiyi carpip gitti bizde elifle evden ciktik benim morilim cok bozuktu elifte beni teselli etmeye calişiyod hava yavaş yavaş karanliyodu. Eve gitmeyi hic istemiyodum neyse
Biryıl böyle gelip geçti babam ve sevgiliside evlendiler....
