Hayat öyle bir kavram ki bir yandan mutlu edebilirken bir yandan seni yerin dibine sokabiliyor bazen yalnız kalmanı sağlıyor bazende kimsenin umrunda olmadığını hissettiriyor.Hayatımızda çok yalnış insanlara güvendik bize değer vermeyen insanlara inandık bizi sevenleri görmezden gelirken bizleri sevmeyenleri her zaman yanımızda istedik belkide bundan dolayı kaybettik hep inandık hep yanıldık ama bunların hiçbirinden ders almadık bize hançerle saldıranlara papatya ile karşılık verdik hayatım boyunca hep yanıldım buarada kendimi tanıtayım adım poyraz 20 yaşında bir insanım ama ruhum 75 yaşında çok darbe yemiş ama yıkılmamış bir kale misali hergün biraz daha yorulan ama herşeye rağmen güçlü olmaya çalışan biriyim bir kız arkadaşım vardı yasemin iyi niyetli güzel bir o kadarda kıskanç ama çok seviyordum 6 yılımdı benim dokunmaya kıyamazdım ama günler ilerledikçe kavgalar bağrışmalar artmaya başlamıştı biliyordum bu ilişkinin sonu geliyordu herşeyin bir sonu olduğu gibi bununda sonu geliyordu ve bişe yapamıyordum dokunmaya kıyamadığım küsemediğim sevgilim yani Yasemin beni binbir parçaya bölüyordu aslında nedeni belliydi başka biri vardı o çocugu görünce bakısları değişiyordu o ortamdan uzaklasmaya calısıyordu ve insan sevdigi insanın bunu yapabileceğini kestiremiyor inanın sizdede olmuştur hatta kendi kendime poyraz kendine gel yasemin öyle bir kız değil yapmaz 6 yılını verdin kol kola yan yana olduk yapmaz diye inandırmaya çalışmışım meğerki... tümör sebebiyle bozulan sinirim belkide bizim sonumuz veya benim yeni bir hayata başlangıcım olacaktı artık hastalığımı önemsemiyor umursamamaya başlanmıştı saygı diye bir kavram aramızda yoktu ve bir kavga çınar ağacını yıkılmasına yetti ve bitti bitiş nedeni aslında ortadaydı sevmiyordu beni ve bana karşı tahammülü yoktu ama 6 yıl sonunda iyi ayrılamamak beni fazlasıyla yıktı o hayatına herzamankinden daha iyi devam ederken ben ise yalnız tek basıma devam ettim daha 1 hafta gecmeden onları baş başa gördüm mutlulardı gülüşüyorlardı uzaktan sadece izledim çünkü insanın elinden bişe gelmiyor ama tümörüm biyopsi yapılıp iyi veya kötü tehşis konulması lazım ve ölüm tehlikesi var söyleyin bana ölümden daha ciddi ne var bu dünyada aklıma direk yasemin geldi ve onla konuşma ihtiyacı duydum çünkü 6 yıl sadece onla nefes aldım ve derdimi anlıcağını düşündüğüm tek insanın. O oldugunu düşündüm aradım açmadı mesaj attım cevap yazmadı bende dayanamadım evine gittim gitmez olaydım kapıyı mert açtı tabikide sinirlendim yasemin nerde diye içeri girdim birde ne duyayım 'canım kim geldi' birden vucudum uyuştu o laftan sonra odaya geldi beni görünce senin ne işin var burda diye kızdı sanki o 6 yıldır çıktığım sevgilim ailem değildi bambaşka biriydi tanıyamıyordum sadece konusmak istiyordum oysaki ama gözümün önünde mertin yaseminin elini tutarak biz birlikteyiz demesi beni sanki kalbimden vurmuştu o an gelen sinirle çocuğa yumruk atıp evi terk ettim nereye gideceğimi ne yapacağımı kimi arayacağımı bilmiyordum ve bir parka geçip ağlamaya başladım belki üzüntüden belki sinirden belki çaresizlikten belki bu ağlama bir son değildi ama temiz bir sayfanın yeni bir hayatın bir başlangıcıydı.....
